آیه 32 سوره شعراء | عصايش را انداخت. به آشكارا اژدهايى شد.

﴿فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِيَ ثُعْبَانٌ مُّبِينٌ﴾
[ الشعراء: 32]

عصايش را انداخت. به آشكارا اژدهايى شد.

آیه 32 سوره شعراء فارسى

پس (موسی) عصای خود را افکند، که ناگهان آن اژدهایی آشکار شد.

تفسیر آیه 32 سوره شعراء مختصر

آن‌گاه موسی علیه السلام عصایش را بر زمین افکند به‌ناگاه مار بزرگی در برابر دیدگان آشکار شد.

تفسیر نور (مصطفی خرم‌دل)

(در این هنگام موسی) عصای خود را انداخت. به ناگاه اژدهای (حقیقی و) نمایانی گردید. [[«أَلْقَی»: انداخت. افکند. «ثُعْبَانٌ»: اژدها. مار بزرگ (نگا: طه / 20). «مُبِینٌ»: آشکار و نمایان. مراد حقیقی است. یعنی چشم‌بندی و جادوئی در میان نبود. بلکه به خواست خدا چوبه دستی مار گردید.]]

English - Sahih International

So [Moses] threw his staff, and suddenly it was a serpent manifest.