Taha suresi 1 ayet | Ta, Ha.

“ Tâ. Hâ. ”, mukataa harflerinden olup, bu haliyle sadece bu sûrenin başında geçer. Bu harfler Allah Teâlâ ile Habib’i arasında bir şifre olmakla birlikte, bunlar hakkında yapılan bir kısım tefsirler de olmuştur:

  Bu, Allah Teâlâ’nın isimlerinden biridir.

  Bu, Ahmed, Muhammed ve Yâsîn gibi Resûlullah ( s.a.s. )’in isimlerinden biridir. Cenâb-ı Hak bu isimle Efendimiz ( s.a.s. )’e hitap ederek söze başlar.

  Peygamberimiz kastedilerek: “ Ey Adam! ” demektir.

  “ Tâ ”, Peygamberimiz ( s.a.s. )’in “ Tâhir ve Tayyib ” isimlerinin, “ Hâ ” da onun “ Hâdî ” isminin başlangıcıdır.

  “ Tâ. Hâ. ”, “ Sen yeryüzüne bas ”, demektir. Çünkü Habîb-i Ekrem ( s.a.s. ) ayakları şişinceye kadar namazın sıkıntılarına tahammül edi­yor ve ayaklarını sırayla dinlendirmek lüzûmunu hissediyordu. O bakımdan ken­disine “ Yere bas ”, yani “ Sen bu şekilde dinlenme ihtiyacı görecek ka­dar kendini yorma! ” buyruldu. ( Taberî, Câmi‘u’l-beyân, XVI, 170-172; Kurtubî, el-Câmi‘, XI, 166 )

  “ Tâ. Hâ. ”, “ Ey nübüvvet yaygısının kendisiyle dürüldüğü, ey kendisiyle mükevvenâtın hüviyetimize büründüğü kimse ” demektir. ( Bursevî, Rûhu’l-Beyân, V, 431 )

Yapılan izahlardan anlaşıldığı kadarıyla Res3ulullah ( s.a.s. )’in çeşitli yönlerini dikkate alarak yapılan hitaptan sonra Kur’an’ın niçin indirildiğini açıklamak üzere buyruluyor ki:

طه