اسماء الحسنی – ۹۹ نام خداوند

الله: الله - یگانه معبود برحق که بندگان در سختی‌ها به او پناه می‌برند، آفریننده و مدبر همه چیز، نام مقدسی که هیچ کس جز او ندارد.

الرحمن: بخشنده‌ترین - کسی که رحمتش همه مخلوقات را در دنیا و آخرت فراگرفته، نامی مخصوص خداوند متعال.

الرحيم: مهربان - کسی که رحمت ویژه خود را به مؤمنان عطا می‌کند و آنان را با فضل، هدایت و بهشت خود گرامی می‌دارد

الملك: پادشاه - آن که دارای فرمانروایی مطلق، کامل و ابدی است که پایان نمی‌پذیرد، از بین نمی‌رود، تغییر نمی‌کند و نمی‌گذرد. او پادشاه حقیقی است که گردن‌ها در برابر او خم شده و آسمان‌ها و زمین و هر چه در آنهاست تسلیم او هستند. در پادشاهی خود هر طور بخواهد تصرف می‌کند و هر طور بخواهد حکم می‌راند. آنچه به بندگانش می‌دهد پادشاهی حادث، موقت و زایل‌شدنی است. همه بندگانش برای او فروتن و تحت سلطه پادشاهی او مقهورند و جز پادشاهی او چیزی باقی نمی‌ماند: (روزی که آنان آشکار می‌شوند، هیچ چیز از آنان بر خدا پوشیده نیست. امروز پادشاهی از آن کیست؟ از آن خدای یگانه قهار.) دلیل نام "الملک" سخن اوست: (پس برتر است خدا، پادشاه حقیقی).

القدوس: قدوس - پاک از هر نقص و منزه از هر عیب، که تمام صفات عظمت و کمال و جلال و جمال را داراست، از هر وصفی که شایسته جلال او نیست منزه است، همه مخلوقات به او نیازمندند و او بر آنان با جود و احسان منت می‌نهد، نام‌های نیکویش مقدس است، هر که را بخواهد تقدیس می‌کند و از رسولان و مخلوقاتش هر که را بخواهد برمی‌گزیند.

السلام: سرچشمه صلح و امنیت - کسی که از هر عیب، نقص و آفتی پاک است؛ بی‌نیاز از همه آفریدگان؛ کسی که سلامتی و امنیت می‌بخشد؛ منزه از ترس، ضعف و خواری؛ کسی که به بندگان مؤمن خود در روز قیامت امنیت می‌دهد و آنان را به دارالسلام (بهشت) وارد می‌کند که در آن از مرگ در امانند. او سلام است، سلام از اوست و سلام به سوی او بازمی‌گردد. بندگان و دوستانش با شناخت او در امانند، نه ترسی بر آنان است و نه اندوهگین می‌شوند. دلیل این نام سخن اوست: 'اوست خداوندی که هیچ معبودی جز او نیست، فرمانروا، پاک، سلام، ایمنی‌بخش، نگهبان، توانا، مقتدر، بزرگوار. خداوند از آنچه شریک او می‌سازند منزه است.' [حشر: 23]

المؤمن: ایمنی‌بخش - کسی که به بندگانش امنیت و آرامش می‌بخشد و پیامبرانش را تصدیق می‌کند

المهيمن: چیره و مسلط کامل، ناظر و گواه بر همه چیز، امین بر همه چیز؛ همه چیز تحت سلطه اوست، همه موجودات در برابر عظمت و جبروت او خاضع و رام هستند، او کسی است که حکم و تدبیر جهان را بر عهده دارد، محیط و مراقب و مسلط بر هر حرکت و سکونی در هستی.

العزيز: عزیز - دارای عزت مطلق، قدرت و شکست‌ناپذیری؛ کسی که همه را مغلوب می‌کند، به هر که بخواهد عزت می‌دهد و هر که را بخواهد خوار می‌کند؛ هیچ چیز برای او غیرممکن نیست.

الجبار: جبار - صاحب جبروت و عظمت مطلق، مسخرکننده تمام خلقت، که اراده‌اش غیرقابل مقاومت است؛ اما او شکسته‌ها را ترمیم می‌کند، فقیر را بی‌نیاز می‌سازد، سختی‌ها را آسان می‌کند و غمگینان را تسلی می‌دهد.

المتكبر: دارای کبریا و عظمت - کسی که کبریایی و عظمت مطلق دارد، برتر از صفات مخلوقات، چیره بر گردنکشان گناهکار، یگانه در الوهیت و ربوبیت، که در برابر کبریایی او هر که در آسمان‌ها و زمین است خضوع می‌کند، و در حدیث قدسی فرمود: «کبریا ردای من است و عظمت ازار من، هر که در یکی از این دو با من نزاع کند، او را در آتش می‌اندازم.»

الخالق: آفریننده - کسی که همه چیز را از نیستی به وجود آورد، همه آفریده‌ها را ابداع کرد و همه چیز را با حکمت و قدرت کامل شکل داد.

البارئ: آفریننده - کسی که از نیستی می‌آفریند و آنچه را مقدر کرده به وجود می‌آورد، به هر زنده‌ای حیات می‌بخشد و آفرینش را متمایز و بی‌عیب می‌گرداند.

المصور: صورت‌بخش - کسی که همه چیز را در شکل‌ها و تصاویر منحصربه‌فردشان می‌آفریند و به هر مخلوقی شکل و ویژگی‌های متمایز خود را می‌دهد

الأول: اول - ازلی بدون آغاز، کسی که پیش از او چیزی نبوده و هیچ چیز بر او مقدم نیست.

الآخر: آخر - کسی که بعد از او چیزی نیست، باقی بدون پایان وقتی همه چیز نابود شود، همه چیز به سوی او بازمی‌گردد و تمام امور خلقتش به او منتهی می‌شود؛ او غایت نهایی است که از روی ترس و امید به سویش می‌روند.

الظاهر: ظاهر - آن که برتر از همه چیز است و هیچ چیز بالاتر از او نیست؛ بلندمرتبه بر همه چیز؛ غالب و پیروزی که هیچ چیز بر او چیره نمی‌شود؛ آن که نشانه‌های قدرت او در همه هستی آشکار است، پس هر چه در آن است نشانه ظهور و وجود اوست.

الباطن: پنهان - آنکه از خلقش پنهان است، به باطن امور آگاه است، هیچ چیز از او پوشیده نیست و او به هر چیزی نزدیک‌تر از هر چیز دیگر است.

المالك: مالک - دارندهٔ حقیقی که همه چیز در هستی از آن اوست و حق تصرف در آن را هرگونه که بخواهد دارد.

المليك: پادشاه - پادشاه بزرگ و توانا، دارنده فرمانروایی عزیز و گسترده، که همه چیز را مالک است و هیچ چیز او را ناتوان نمی‌سازد و همه چیز از آن اوست؛ او پادشاه مالک است، جل جلاله، و بر آن دلالت دارد سخن او: «در جایگاه راستین نزد پادشاه توانا» (قرآن 54:55).

الهادي: راهنما - کسی که به حق و ایمان راهنمایی می‌کند، بندگانش را به راه خیر و نجات راهنمایی می‌کند و به آنان توفیق هدایت می‌دهد.

السميع: شنوای مطلق - کسی که همه صداهای خلایق را می‌شنود، شنوایی‌اش همه چیز را فراگرفته، صداها برای او درهم نمی‌آمیزند، زبان‌ها نزد او متفاوت نیستند، راز و نجوا را می‌شنود و آشکار و پنهان را می‌داند.

البصير: بینا - کسی که همه چیز را در هستی می‌بیند، هیچ چیز از دید او پنهان نیست، هرچند کوچک یا پنهان باشد، و او آگاه از امور و عواقب آنهاست، دانای نهان‌ها.

الواسع: گسترده‌ - بخشنده‌ای با توانگری گسترده، عطاکننده‌ای بسیار، که جود و فضل و روزی‌اش همه آفریدگانش را فراگرفته، و رحمتش همه چیز را دربرگرفته؛ او روزی بندگانش را از روی جود و فضل گسترش می‌دهد؛ و اوست که همه چیز را به علم خود احاطه کرده است.

المحيط: احاطه‌کننده - کسی که علم، اراده و قدرت او همه چیز را احاطه کرده؛ هیچ چیز از او پنهان نیست و هیچ چیز از علم، قدرت و اراده او خارج نیست.

علّام الغيوب: دانای نهان‌ها - کسی که همه چیزهای پنهان، اسرار و آنچه در دلها نهفته است را می‌داند؛ او خیانت چشم‌ها و آنچه سینه‌ها پنهان می‌کنند را می‌داند؛ هیچ چیز در آسمان‌ها و زمین از او پنهان نیست.

الشاكر: سپاسگزار - کسی که از بندگانش اندک را می‌پذیرد و به آنان بسیار پاداش می‌دهد، از کارهای نیک سپاسگزاری می‌کند و پاداش را چندین برابر می‌کند.

البر: نیکوکار - کسی که به بندگانش لطف دارد، با آنها مهربان است و به آنها نیکی می‌کند؛ نیکی و احسانش همه آفریدگان را فراگرفته و روزی را از آنها دریغ نمی‌کند؛ در وعده‌هایش به بندگان مؤمن صادق است؛ دوستانش را با نیکی خاص خود برگزیده، آنها را به دعا کردن به سوی خود توفیق داده، دعایشان را اجابت کرده و با فضل و رحمتش آنها را وارد بهشت خود می‌کند.

التواب: بسیار توبه‌پذیر - کسی که بارها به بندگانش با رحمت بازمی‌گردد، توبه آنان را می‌پذیرد، گناهانشان را می‌آمرزد و آنان را به توبه دوباره و دوباره هدایت می‌کند.

الرؤوف: بسیار مهربان، رئوف - کسی که نسبت به بندگانش نهایت مهربانی، رحمت و عطوفت را دارد، مراقبت کامل از آنان می‌کند، با نرمی و دلسوزی با آنان رفتار می‌کند، آنان را به آنچه طاقت ندارند تکلیف نمی‌کند و در هنگام ضعفشان بر آنان آسان می‌گیرد

الولي: سرپرست و دوستدار - کسی که دوستدار کسانی است که از او اطاعت می‌کنند، یاری‌دهنده بندگانش، نگهدارنده و کمک‌کار آنان، و متصدی امورشان است؛ آنان را به آنچه در دنیا و آخرت برایشان سودمند است راهنمایی می‌کند و در روز قیامت پاداش و جزایشان را بر عهده می‌گیرد؛ آنان را با تأیید، توفیق و هدایت پشتیبانی می‌کند، برایشان نفع می‌رساند و ضرر را از آنان دور می‌کند.

المولى: مولى، سرور، متولی امور؛ کسی که امور همه موجودات را تدبیر می‌کند و کارهایشان را می‌گرداند؛ او پادشاه و صاحب ولایت بر خلق است و هیچ ولایتی جز به او نیست؛ اوست که از او پیروزی و یاری خواسته می‌شود.

الرب: پروردگار، سرور، مربی، مالک همه چیز، کسی که همه آفرینش را پرورش و تدبیر می‌کند

الخلاق: آفریننده‌ی بزرگ - کسی که همه چیز را از نیستی می‌آفریند، آنها را با تقدیر خود بدون هیچ نمونه‌ی قبلی ابداع می‌کند، آفرینش را آغاز می‌کند سپس آن را بازمی‌گرداند، هر چه را بخواهد هر وقت بخواهد هر طور بخواهد می‌آفریند، آفرینش پس از آفرینش، و از هیچ آفرینشی ناتوان نیست.

القدير: توانای مطلق - کسی که قدرت کامل و تام بر همه چیز دارد، هیچ چیز برای او غیرممکن نیست، تقدیرکننده امور با علم و حکمت خود، دارای عظمت و قدرت مطلق، منزه از هرگونه ناتوانی و عجز.

النصير: یاری‌دهنده - کسی‌که بندگان مؤمن خود را یاری و پشتیبانی می‌کند، هرگز آنان را ناامید نمی‌سازد، به آنان پیروزی و قدرت می‌بخشد، بر متکبران غلبه می‌کند و پناهگاه ستمدیدگان است.

الغني: بی‌نیاز - کسی که به هیچ‌کس نیاز ندارد و همه خلایق به او نیازمندند

الحميد: ستوده - کسی که سزاوار تمام ستایش‌ها و سپاس‌هاست، که به خاطر صفات و افعال کاملش ستوده می‌شود، که به هر صفت زیبا و باشکوهی تمجید می‌شود، همه ستایش‌ها از آن اوست، کسانی را که او را می‌ستایند دوست دارد و پاداششان می‌دهد.

المجيد: بسیار بزرگوار - کسی که به مجد و جلال و رفعت و عظمت وصف شده، در قدر خود متعالی و در سلطنت و پادشاهی خود ممجّد است، سزاوار مجد و تمجید و عظمت و تعظیم. خداوند فرمود: «صاحب عرش، مجید، انجام‌دهنده هر چه بخواهد.»

الحق: حق - آن که وجودش مطلق و انکارناپذیر است، راستین و دادگر، که همه حق و عدالت از او سرچشمه می‌گیرد.

المبين: آشکار، نمایان - کسی که وجودش با نشانه‌هایش آشکار است، حق را برای بندگانش روشن می‌گرداند

القوي: توانای مطلق - دارای قدرت مطلق، توانایی کامل و عزم راسخ؛ هیچ چیز او را ناتوان نمی‌سازد، هیچ چیز بر او چیره نمی‌شود و همه آفریدگان در برابر قدرت و اراده او ناتوان و عاجزند.

المتين: استوار، نیرومند - کسی که دارای قدرت کامل و تزلزل‌ناپذیر است، قدرتش هرگز کاهش نمی‌یابد، خستگی یا درماندگی به او راه ندارد.

المنتقم: انتقام‌گیرنده - کسی که ستمگران و نافرمانان را مجازات می‌کند، پشت متکبران و طغیانگران را می‌شکند، جنایتکاران سرکش را عذاب می‌دهد، و پیروزی بندگان مؤمن خود و قصاص ظالمان را تضمین می‌کند، حتی اگر پس از مدتی باشد. دلیل نام المنتقم سخن اوست: 'روزی که بزرگترین حمله را انجام دهیم، همانا ما انتقام‌گیرنده‌ایم.'

العفو: بسیار بخشنده - کسی که گناهان بندگانش را می‌بخشد و بدی‌هایشان را محو می‌کند

الغفور: بسیار آمرزنده - کسی که بسیار می‌آمرزد و گناهان بندگانش را می‌پوشاند، خطاها را می‌بخشد و عفو می‌کند، عیب‌ها و نقص‌ها را پنهان می‌کند و با رحمتش گناهان را محو می‌نماید.

الحليم: بردبار - کسی که در مجازات عجله نمی‌کند، می‌بخشد و صبور است، و نعمت خود را از بندگانش با وجود گناهانشان دریغ نمی‌کند و به آنها فرصت توبه می‌دهد.

القريب: نزدیک - آن که به بندگانش با علم خود نزدیک است، رازها و نجواهایشان را می‌شنود، هیچ چیز از او پنهان نیست؛ خیانت چشم‌ها و آنچه سینه‌ها پنهان می‌کنند را می‌داند؛ او به کسانی که او را می‌خوانند نزدیک است، دعایشان را اجابت می‌کند و نیازهایشان را برآورده می‌سازد، در اجابت سریع، به نیازهای خلقتش دانا، هیچ خواهنده‌ای را رد نمی‌کند؛ هیچ چیز مانند او نیست، منزه است.

المجيب: پاسخ‌دهنده - کسی که دعای دعاکنندگان را اجابت می‌کند، به سائلان عطا می‌کند و بدی را از مضطران برطرف می‌سازد؛ دعا را با عطا و سؤال را با قبول پاسخ می‌دهد.

الحي: الحي - زنده‌ای که حیاتش کامل و بی‌نقص است، نه آغاز دارد و نه پایان، نمی‌میرد و از بین نمی‌رود، و به همه موجودات زنده حیات می‌بخشد

القيوم: قیوم - آن که قائم به ذات خود و مدبر و نگهدارنده همه موجودات است.

العلي: برترین - کسی که در ذات، صفات و قدرت خود برتر از همه است و هیچ کس بالاتر از او نیست.

العظيم: بزرگ - دارای مقام والا و عظمت ذاتی، که خلائق از او می‌ترسند و او را تسبیح و سجده می‌کنند؛ دارای سلطنت، کبریا و قدرت بر همه چیز.

الكبير: بزرگ - کسی که در ذات، صفات و قدرت خود بزرگ است، از هرگونه شباهت به مخلوقات منزه است، دارای عظمت و جلال مطلق است و هیچ چیز از او بزرگتر نیست.

المتعال: برترین، والا - کسی که بر همه چیز با قدرت و قهر خود برتری دارد، برترین در همه چیز، بی‌همتا در عظمت و سلطنت خود، منزه از صفات مخلوقات و قاهر بر آفریدگان با قدرت کامل خود.

اللطيف: لطیف، مهربان - کسی که با بندگانش مهربان و نیکوکار است، نعمت‌هایش را به گونه‌ای پنهان و ظریف به آنان می‌رساند و از ریزترین جزئیات همه چیز آگاه است.

الخبير: آگاه از نهان - کسی که از حقایق پنهان همه چیز آگاه است، کسی که علمش ظاهر و باطن را در بر می‌گیرد، کسی که از هر جزیی به طور کامل آگاه است.

الوهاب: بخشنده - بخشنده کریمی که به آفریدگان خود عطایا و بخشش‌ها و انواع خوبی‌ها را با گرمی و سخاوت بی‌چشمداشت و بی‌حساب می‌بخشد؛ عطایای او پایان نمی‌پذیرد و خزانه‌های رحمتش تمام نمی‌شود. خداوند متعال می‌فرماید: «آیا گنجینه‌های رحمت پروردگار توانای بخشنده نزد آنهاست؟» (سوره ص، آیه ۹)

الرزاق: روزى‌دهنده - آن که همه روزی‌ها را آفریده و می‌بخشد، همه موجودات را روزی می‌دهد و نیازهای آشکار و پنهان آنان را برآورده می‌سازد.

الحسيب: حسابگر - کسی که برای بندگانش کافی است، کسی که همه اعمال را شمارش کرده و با عدالت کامل پاداش می‌دهد، دانای به تمام جزئیات، نگهبان و شاهد بر همه چیز، و کافی برای کسانی که بر او توکل می‌کنند.

الرقيب: ناظر و نگهبان - آن که بر همه چیز نظارت و حفظ دارد، هیچ چیز از دانش، شنوایی و بینایی او پنهان نیست؛ دانای نهان و آشکار، و گواه بر هر چیز است.

الشهيد: گواه و شاهد - کسی که حاضر و آگاه از همه چیز است و هیچ چیز از علم او پنهان نیست؛ دانای بر اعمال بندگان و هر رویدادی در میان آفریدگانش؛ کسی که به یگانگی او گواهی داده می‌شود؛ کسی که به حق گواهی می‌دهد؛ کسی که بر تمام افعال مخلوقات گواه است.

المقيت: توانای نگهبان، آفریننده روزی‌ها، تضمین‌کننده رساندن آن به همه مخلوقات، ناظر پاداش‌دهنده، روزی‌دهنده‌ای که هر موجودی را کفایت می‌کند.

الفتاح: گشاینده، داور، آنکه درهای خیر و روزی و پیروزی را بر بندگانش می‌گشاید، مشکلات را حل می‌کند و به حق داوری می‌نماید.

العليم: دانای مطلق - کسی که علمش همه چیز را دربر گرفته، گذشته، حال و آینده، آشکار و پنهان، بزرگ و کوچک، و هیچ چیز از علم او پنهان نیست.

الحكيم: حکیم - آن که کردارش استوار، آفرینشش استوار، گفتارش ستوده و تدبیرش درست است؛ دانای به فرجام کارها و قراردهنده هر چیز در جای خود با حکمت کامل.

الجامع: گردآورنده - کسی که قدرت دارد خلقت خود را هرگونه که بخواهد و هرگاه بخواهد جمع کند؛ او همه مخلوقات را در روز قیامت جمع می‌کند و اجزای پراکنده خلقت را در هنگام بعث گرد می‌آورد. او کسی است که مردم را برای روز حساب جمع می‌کند و منافقان و کافران را در جهنم گرد هم می‌آورد. او دارای تمام فضایل و صفات کامل است و قدرت کامل و اراده تمام از آن اوست.

القادر: توانا - کسی که بر هر چیزی تواناست، هر چه را بخواهد بدون ناتوانی یا خستگی انجام می‌دهد، هیچ چیز از قدرت او خارج نیست.

المقتدر: توانای مطلق - دارای قدرت کامل و نیروی تمام، کسی که هیچ کس بر او چیره نمی‌شود. او بر همه چیز تواناست، هیچ چیز برای او غیرممکن نیست و هیچ چیز از توانایی او فرار نمی‌کند. او با حکمت خود حکومت می‌کند و همه چیز را با قدرت خود مدیریت می‌کند، فرمانروایی که شکست‌ناپذیر است، کنترل‌کننده، چیره، کامل بر همه چیز در جهان.

فاطر السموات والأرض: آفریننده آسمان‌ها و زمین - کسی که آن‌ها را آفرید، از حالت بهم‌پیوسته شکافت و وجودشان را بدون هیچ نمونه قبلی آغاز کرد.

عالم الغيب والشهادة: داننده نهان و آشکار - کسی که همه آنچه از خلق پنهان است و همه آنچه حاضر است را می‌داند، فراگیرنده هر آنچه پنهان و پوشیده یا آشکار و پیدا است؛ علم او غیب (آنچه برای بشر ناشناخته است) را فراگرفته همچنان که جهان ملموس و شناخته شده محسوس را نیز دربرگرفته است.

بديع السموات والأرض: آفریننده بی‌همتای آسمان‌ها و زمین - خالق یگانه‌ای که از هیچ و بدون نمونه پیشین می‌آفریند، که خلاقیت و زیبایی صنعش در تنوع آفریده‌هایش آشکار است.

نور السماوات والأرض: نور آسمان‌ها و زمین - کسی که آسمان‌ها و زمین را روشن می‌کند، و ساکنان آسمان‌ها و زمین را هدایت می‌کند، جهان را پر از حکمت و هدایت کرده است، پس آنان به نور او به سوی حق هدایت می‌شوند و به هدایت او از گمراهی نجات می‌یابند، کسی که هستی به نور او روشن شده است، آسمان را به خورشید و ماه و ستارگان و زمین را به پیامبران و دانشمندان و مؤمنان آراسته است.

الواحد: یگانه - آن که دومی ندارد، هیچ همتایی در ذاتش نیست، هیچ شبیه و شریکی و نظیری ندارد؛ او به تنهایی در فرمانروایی، داوری، تدبیر و یگانگی منحصر به فرد است.

الأحد: یکتا، بی‌همتا - کسی که در بلندی و یگانگی و کمال صفات و جلال خود بی‌همتاست، از شریک و مانند منزه است

الصمد: خداوند ابدی، بی‌نیاز کامل، سروری که همه مخلوقات برای رفع نیازهایشان به او پناه می‌برند، پروردگار کامل و عاری از هر عیب و نقص، آن که همیشه باقی است و هرگز زوال نمی‌پذیرد.

القاهر: چیره - آن که بر آفریدگان خود با قدرت و سلطه خود غالب است، یگانه در تدبیر و آفرینش، همگان تحت اراده و مشیت او مجبورند، بر بندگان خود با کمال قدرت و قهر برتری دارد.

القهار: قهار - غالب بر تمام آفریده‌هایش، کسی که آنان را با مرگ و نابودی مقهور خود کرده، نیرومندی که نمی‌توان با او مقابله کرد، دارنده سلطه مطلق و کنترل کامل بر همه امور، کسی که حاکمیت برتر بر همه چیز در هستی از آن اوست. خداوند متعال می‌فرماید: 'روزی که آنان آشکار می‌شوند، هیچ چیز از آنان بر خدا پنهان نمی‌ماند. امروز فرمانروایی از آن کیست؟ از آن خداوند یگانه قهار' (قرآن 40:16).

العالم: دانای مطلق - کسی که علمش همه چیز را فراگرفته، پنهان و آشکار، گذشته، حال و آینده؛ هیچ چیز از دانش او پنهان نیست.

الحكم: داور - کسی که به حق و عدل داوری می‌کند، حکم تنها از آن اوست، میان بندگانش به عدل و حکمت داوری می‌کند و حق را از باطل جدا می‌سازد.

الإله: خدای برحق که شایسته پرستش است؛ هیچ معبودی جز او نیست و غیر او باطل است. خداوند می‌فرماید: 'و خدای شما خدای یگانه است؛ هیچ معبودی جز او نیست، بخشنده مهربان' (قرآن ۲:۱۶۳).

الحفي: بسیار مهربان و لطیف - کسی که نسبت به بندگانش نهایت مهربانی و توجه را دارد، نیازهایشان را برآورده می‌کند، آنان را گرامی می‌دارد و دعاهایشان را اجابت می‌کند.

الودود: بسیار دوست‌دارنده - کسی که بندگان صالح خود را دوست دارد و مورد محبت آنان است، با رحمت و مغفرت ابراز محبت می‌کند.

الحافظ: نگهبان - کسی که بندگانش را حفظ می‌کند و از آنها مراقبت می‌نماید و دوستانش را نگه می‌دارد و سرپرستی می‌کند و به فضل خود بدی را از آنها دور می‌سازد. او هر که را بخواهد چنان حفظ می‌کند که هیچ شری به او نرسد، و اعمال مخلوقات را حفظ می‌کند، گفتارشان را شماره می‌کند، نیت‌ها و آنچه در دلها پنهان است می‌داند و بر حرکات و سکوناتشان نظارت دارد.

الحفيظ: نگهدارنده - کسی که همه آفریدگان را با علم خود حفظ می‌کند، بندگانش را از شر محافظت می‌نماید و همه چیز را زیر نظر دارد

الغالب: چیره، مسلط، کسی که با قدرت و اراده خود بر همه چیز غالب است، حکمش را هیچ کس نمی‌تواند برگرداند و به هدف خود بدون توجه به خواسته‌های مردم می‌رسد.

الكافي: کافی - آنکه بندگان مؤمن خود را کفایت می‌کند، از آسیب و بدی محافظت می‌نماید و نیازهای دنیوی و اخروی آنان را برآورده می‌سازد

المنّان: بسیار نعمت‌دهنده - بخشنده‌ای که نعمت‌ها و عطایای بی‌شمار را به مخلوقاتش بدون درخواست عطا می‌کند، و هیچ‌کس بر او منت ندارد.

المستعان: کسی که از او یاری خواسته می‌شود - تنها اوست که برای یاری و مدد خوانده می‌شود و او به فضل و کرم خود یاری می‌رساند.

الوارث: وارث - کسی که پس از مرگ همه بندگان و نابودی خلقت باقی می‌ماند، تمام اموال پس از هلاکت مالکان به او بازمی‌گردد، زنده‌ی پایدار، جاویدان که زمین و هر چه روی آن است را به ارث می‌برد.

الكفيل: ضامن، کفیل، آنکه تأمین و حفظ آفریدگانش را بر عهده گرفته و بر آنان گواه است.

الوكيل: کارگزار، امین، کسی که بندگان در تمام امور خود به او اعتماد می‌کنند، سرپرست و نگهبان امور آنان.

الغفار: بسیار آمرزنده - کسی که بارها گناهان را می‌آمرزد و عیب‌ها را می‌پوشاند، زشت را پنهان و زیبا را آشکار می‌کند، همه گناهان بزرگ و کوچک را بارها و بارها برای کسانی که توبه کنند و دست بردارند می‌آمرزد، و عیب‌هایشان را در دنیا و آخرت می‌پوشاند. خداوند می‌فرماید: 'پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه میان آنهاست، عزتمند بسیار آمرزنده' (سوره ص، آیه 66).

الكريم: بزرگوارترین - کسی که بسیار نیکوکار و بخشنده است و بدون عوض و سبب عطا می‌کند، نیازی به وسیله ندارد، تفاوت نمی‌کند که گیرنده مؤمن باشد یا کافر، چون توانایی دارد می‌بخشد، به وعده وفا می‌کند و از فضل خود می‌افزاید، نعمت را پیش از استحقاق آغاز می‌کند و بدون توقع پاداش احسان می‌نماید.

الشكور: بسیار سپاسگزار - کسی که در برابر اندک، پاداش بسیار می‌دهد، طاعت اندک را قدردانی کرده و پاداش بزرگ عطا می‌کند، بندگان مؤمن خود را می‌ستاید و نیکی را با نیکی پاداش می‌دهد.

الأعلى: برترین - کسی که بالاتر از همه چیز است، والا و شریف، که به تنهایی برتری مطلق دارد و هیچ چیز بر او برتری ندارد. او بالاتر از همه است و هیچ چیز نمی‌تواند از قدرت و حکم او پیشی گیرد. او برترین است، منزه از هر شریک، شبیه و هر آنچه شایسته او نیست. او در قدرت، علم، حکمت و جلال برترین است. خداوند می‌فرماید: «نام پروردگار برتر خود را تسبیح کن» (قرآن ۸۷:۱).

الأكرم: کریم‌ترین - کسی که کرمش از همه چیز فراتر است، بخشنده‌ای که بی‌اندازه می‌بخشد و با لطف می‌آمرزد

مالك الملك: مالک تمام پادشاهی - سرور حقیقی و مالک مطلق تمام سلطنت، که در ملک خود هر طور بخواهد تصرف می‌کند، دارای کنترل مطلق بر همه چیز، فرمانروایی که همه چیز آشکار و پنهان در جهان را مالک است.

ذو الجلال والإكرام: صاحب جلال و کرامت - کسی که به عظمت و شکوه مطلق توصیف شده، که به آفریده‌هایش شرافت و بخشش عطا می‌کند، شایسته تکریم و سپاس.