Kalem suresi 52 ayet | Oysa Kuran, alemler için bir öğütten başka bir şey değildir.

Müşriklerin, Resûlullah ( s.a.s. )’e düşmanlıkları had safhadaydı. Kur’ân-ı Kerîm’i işittikleri zaman düşmanlık duyguları iyice galeyana geliyordu. Gözleriyle neredeyse Efendimiz ( s.a.s. )’i devirecekmiş gibi kin ve nefretle bakıyorlardı. Çünkü Kur’an’ın ilâhî bir kelâm olduğunu hissediyor, içlerinden hayranlık duyuyor, fakat insanları ona imandan çevirebilmek için tek çare olarak Peygamberimiz ( s.a.s. )’e saldırıyor ve ona deli diyorlardı. Halbuki Kur’an bütün insanlar için ilâhî bir hatırlatmadır. Peygamber de o hatırlatmayı insanlara tebliğ eden şerefli bir elçidir.

51. âyet “ göz değmesi ” anlamına gelen nazarın gerçek olduğunu gösterir. Nitekim Peygamberimiz ( s.a.s. ) şöyle buyurmuştur:

“ Göz değmesi bir gerçektir. ” ( Buhârî, Tıb 36; Müslim, Tıb 41, 42 )

“ Eğer kaderi bir şey geçecek olsaydı, göz değmesi kaderi geçerdi. ” ( Müslim, Tıb 42; Tirmizî, Tıb 17 )

Ebû Saîd el-Hudrî ( r.a. ) şöyle anlatır:

Allah Resûlü ( s.a.s. ) cinlerden ve göz değmesinden Allah’a sığınırdı. Nihâyet Muavvizeteyn yani Felak ve Nâs sûreleri nâzil oldu. Ondan sonra Muavvizeteyn ile Allah’a sığınmaya başladı ve diğer duaları bıraktı. ( Tirmizî, Tıb 16; İbn Mâce, Tıb 33 )

وما هو إلا ذكر للعالمين