Сураи Йа Син — Оят 1

1. Маънии калимаҳо:

«Ёсин» аз ҳуруфи муқаттааъ (ҳарфҳои бурида) аст, ки маънои он танҳо ба Худованди Мутаъол маълум аст ва дар оғози баъзе сураҳои Қуръон омадааст.

1. Тафсири оят:

«Ёсин» яке аз ҳарфҳои ибтидоии сураҳои Қуръон аст, ки ба мисли «Алиф, Лом, Мим» ва «Ҳо, Мим» дар аввали баъзе сураҳо зикр шудааст. Ин ҳарфҳо барои ҷалби диққати шунавандагон ва нишон додани эъҷози Қуръон омадаанд, зеро Қуръон аз ҳамин ҳарфҳои оддии алифбо таркиб ёфтааст, аммо касе наметавонад мисли онро биёрад. Маънои дақиқи ин ҳарфҳо танҳо назди Аллоҳ таъоло маълум аст ва мо ба он чунон ки омадааст, имон меоварем. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки «Ёсин» яке аз номҳои Паёмбар (с) низ мебошад, вале донистани маънои аслии он шарт нест; муҳим он аст, ки ин оят ба мо нишон медиҳад, ки Қуръон каломи Худост ва аз ҷониби Ӯ нозил шудааст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръон бо эҳтиром ва таваҷҷуҳ муносибат кунем, зеро ҳатто ҳарфҳои он рамз ва ишорае ба бузургии ин китоб доранд.
• Имон овардан ба оятҳои муташобеҳ (онҳое, ки маънои пурраи онҳо ба Аллоҳ маълум аст) нишонаи таслим ва ихлоси банда аст.
• Қуръон китобест, ки аз ҳарфҳои оддӣ сохта шуда, аммо мисли онро овардан аз тавони ҳама берун аст; ин моро ба азимии ин китоб бовар мекунонад.
• Хондани ин оят ва амсоли он дилро ба ёди Аллоҳ наздик месозад ва муҳаббати моро ба Қуръон зиёд мекунад.