Ояти рӯз

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَطِيعُوا: итоат кунед, фармонбардорӣ намоед.
• أُولِي الْأَمْرِ: соҳибони ҳукм, яъне роҳбарон ва ҳокимон.
• تَنَازَعْتُمْ: ихтилоф кардед, баҳсу низоъ намудед.
• فَرُدُّوهُ: онро баргардонед, яъне ҳукми онро ба китоб ва суннат арҷаъ диҳед.
• تَأْوِيلًا: оқибат, анҷом ва натиҷа.

1. Тафсири оят:

Эй касоне, ки ба Аллоҳ имон овардаед ва ба Расули Ӯ пайравӣ кардаед! Аллоҳро итоат кунед ва Расулашро итоат кунед, яъне амрҳои Аллоҳро ба ҷо оред ва аз манъҳои Ӯ худро нигоҳ доред. Инчунин ба роҳбарону ҳокимони худ итоат кунед, то замоне ки ба гуноҳ фармон надиҳанд. Пас агар дар миёни шумо дар масъалае ихтилоф ва низоъ ба вуҷуд ояд, ҳукми онро ба китоби Аллоҳ ва суннати Расули Ӯ баргардонед. Ин амр барои он аст, ки шумо ба Аллоҳ ва рӯзи охират имон доред. Бозгашт ба китоб ва суннат барои шумо аз идомаи ихтилоф ва гуфтани суханон аз рӯи фикри худ беҳтар аст ва оқибату анҷоми некӯтар дорад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мусулмонон нишон медиҳад, ки итоати Аллоҳ ва Расули Ӯ асоси ҳаёти имонӣ аст ва бояд ҳамеша дар ҳамаи корҳо ба онҳо такя кунанд.
• Итоат ба роҳбарон низ шарте дорад: то замоне ки ба гуноҳ фармон надиҳанд. Ин нишон медиҳад, ки дар ислом итоати кӯр-кӯрона нест, балки бояд бо адлу инсоф бошад.
• Ҳангоми ихтилоф, роҳи ҳал на баҳсу ҷанҷол, балки бозгашт ба Қуръон ва суннат аст. Ин роҳи ваҳдату иттифоқ ва ҳифзи ҷамъият аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки имон ба Аллоҳ ва рӯзи охират бояд дар амал зоҳир шавад, на танҳо дар сухан.
• Бозгашт ба Қуръон ва суннат ҳамеша барои инсон беҳтар ва оқибати некӯтар дорад, зеро он роҳи ҳақиқӣ ва дуруст аст.
• Ин оят моро ба ваҳдати саф, эҳтироми роҳбарон ва ҳалли ихтилофот бо роҳи дуруст даъват мекунад, ки ин ҳама ба ободии ҷомеаи исламӣ ва хушбахтии дунёву охират меорад.