Ояти рӯз

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

• حَرْثٌ (ҳарс): киштзор, замине ки дар он тухмӣ меафшонанд ва ҳосил медиҳад. Дар ин ҷо ба маънои маҷозӣ занон ба замини кишт ташбеҳ дода шудаанд, зеро фарзандон мисли ҳосили онҳоянд.
• أَنَّىٰ شِئْتُمْ (анно шиътум): аз ҳар тараф ва ба ҳар тарзе ки бихоҳед.
• وَقَدِّمُوا لِأَنفُسِكُمْ (ва қаддиму ли-анфусикум): барои худ амалҳои нек пеш фиристед.
• مُلَاقُوهُ (мулоқуҳу): ба Ӯ (Аллоҳ) вохӯрда мешавед, яъне рӯзи қиёмат ба ҳисоб дода мешавед.

1. Тафсири оят:

Занони шумо барои шумо мисли киштзоре ҳастанд, ки дар он тухми наслро меафшонед ва Аллоҳ аз он фарзандони солеҳ мебахшад. Пас, бо онҳо дар ҷои кишт — яъне дар қубул — ба ҳар тарзе ки шариат иҷоза додааст, наздикӣ кунед. Ва барои худ амалҳои солеҳ пеш фиристед, аз ҷумла нияти нек ҳангоми наздикӣ бо ҳамсар ба қасди ризои Аллоҳ ва умеди фарзандони солеҳ. Ва аз Аллоҳ битарсед бо иҷрои амрҳояш ва тарки манъкудаҳояш, аз ҷумла он чи дар бораи занон шаръ кардааст. Ва бидонед, ки шумо рӯзи қиёмат ба Ӯ вохӯрда мешавед ва дар пеши Ӯ истода ҷазои аъмолатонро мегиред. Ва эй Паёмбар, муъминонро ба неъматҳои ҷовидон ва дидори чеҳраи карами Парвардигор дар охират хушхабар деҳ.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом наздикии зану шавҳарро на танҳо ҳалол, балки воситаи ба даст овардани савоб ва наздикшавӣ ба Аллоҳ қарор додааст, агар бо нияти пок ва ба қасди фарзанди солеҳ сурат гирад.
• Дар ин оят Аллоҳ таъоло занонро киштзори насл номидааст, ки ин нишони эҳтиром ва арзиши бузурги оила ва насл аст дар Ислом.
• Ислом дини покизагӣ ва тавозуни ҳаёти инсонӣ аст: ҳам эҳтиёҷоти табииро эътироф мекунад, ҳам роҳи онро бо одоб ва тақво муайян месозад.
• Ёдоварии вохӯрӣ бо Аллоҳ ва ҳисобот дар охират инсонро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад ва дилро ба охират мепайвандад.
• Хушхабари ба муъминон нишон медиҳад, ки Ислом дини умед, раҳмат ва мужда аст, на дини тарс ва ноумедӣ.