Сураи Йа Син — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «الْقُرْآنِ»: Қуръон, ки китоби Худованд аст ва барои ҳидояти инсонҳо нозил шудааст.

— «الْحَكِيمِ»: Ҳаким, яъне устувору муҳкам, ки ҳеҷ хато ва норасоӣ дар он нест; ҳамчунин маънои «пурҳикмат» дорад, яъне тамоми оёташ аз ҳикмат ва дониш пур аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло ба Қуръони худ қасам ёд мекунад. Ин қасам барои он аст, ки аҳамияти бузурги Қуръон ва эътибори баланди онро нишон диҳад. Қуръоне, ки оёташ муҳкаму устувор аст, дар он ҳеҷ ихтилоф ва норасоӣ нест. Ҳеҷ ботиле, на аз пеш ва на аз пас, ба он роҳ намеёбад. Ҳамаи аҳком, ҳикматҳо ва далелҳои он аз ҷониби Худованди доно нозил шудааст. Ин қасам барои таъкиди он аст, ки Паёмбар (с) воқеан аз ҷониби Худо фиристода шудааст ва роҳи ӯ роҳи рост ва миёнарав аст — яъне Ислом.

1. Фоидаҳо:

— Қуръон китоби пурҳикмат ва муҳкам аст, бинобар ин бояд онро бо эҳтиром хонд ва ба аҳкоми он амал кард.

— Қасами Худованд ба Қуръон нишонаи бузургии ин китоб аст; пас мо низ бояд Қуръонро бузург дорем ва аз он ғофил нашавем.

— Қуръон роҳнамои рост аст ва ҳар касе ба он пайравӣ кунад, ба роҳи рост ҳидоят меёбад.

— Дар Қуръон ҳеҷ ботил ва норасоӣ нест; он барои ҳамаи замонҳо ва ҳамаи ҷойҳо мувофиқ аст.

— Хондани Қуръон ва андеша кардан дар маъноҳои он дилро равшан мекунад ва имонро қавӣ мегардонад.