Сураи Ар-Рахман — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «عَلَّمَ»: таълим дод, омӯзонид.

— «الْقُرْآن»: Қуръони Карим, ки каломи Худованди Мутаъол аст ва бар Паёмбар (с) нозил шудааст.

1. Тафсири оят:

Худованди Раҳмон инсонро Қуръон омӯхт. Ӯ таълими Қуръонро барои инсон осон гардонид, то ки онро бихонад, аз ёд кунад ва маъноҳояшро бифаҳмад. Ин неъмати бузург аз ҷумлаи неъматҳои Худованд бар бандагонаш аст, ки пеш аз ҳама ба воситаи ваҳй бар Паёмбари худ Муҳаммад (с) — ки Ҷабраил (а) онро расонидааст — нозил шуда, сипас ба мардум таълим дода шуд. Ҳамин тавр, Қуръон барои ҳамаи инсонҳо дастрас ва омӯхтанӣ гардид.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Қуръон омӯхтан ва таълим додан аз бузургтарин неъматҳои Худованд аст, ки бояд шукри он ба ҷо оварда шавад.

— Худованд омӯхтани Қуръонро барои инсон осон кардааст, то ҳар кас ба қадри талоши худ аз он баҳра барад.

— Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст ва омӯхтани он роҳи наздикшавӣ ба Худованд ва фаҳмидани дини Ислом аст.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бихонем, аз ёд кунем ва маъноҳояшро ба дигарон омӯзонем, то ин неъмати илоҳӣ дар байни мардум паҳн шавад ва дилҳо ба Ислом ва Қуръон гарм гарданд.