Сураи Ар-Рахман — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «خَلَقَ»: офарид, биёфарид.

— «الْإِنسَانَ»: инсон; яъне навъи башар, ки бо шаклу симои зебо ва қомати рост офарида шудааст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба яке аз бузургтарин неъматҳои худ ишора карда, мефармояд, ки Ӯ инсонро офарид. Инсон махлуқи хоссест, ки Худо ӯро бо қомати рост ва сурати некӯ офарид ва ба ӯ қобилияти сухан гуфтан ва баён кардани он чи дар дилаш дорад ато намуд, то аз дигар махлуқот фарқ кунад. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин ҷо махсусан Одам (алайҳис-салом) — падари тамоми инсоният — дар назар аст, зеро ӯ аввалин инсонест, ки Худо бо дасти худ аз гил офарид ва ба ӯ рӯҳ дамид. Пас, оят ёдовар мешавад, ки офариниши инсон кори Худои тавоно ва доност, ки ӯро солеҳ, зебо ва бо қобилиятҳои бузург ба вуҷуд овард.

1. Фоидаҳои оят:

— Инсон бояд дарк кунад, ки офаридаи Худост ва ҳастии ӯ бесабаб нест; пас шукргузор бошад.

— Худо инсонро бо шакли зебо ва қобилияти баён офарид; ин далели раҳмат ва ҳикмати Ӯст.

— Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки неъмати офариниш ва сухан гуфтанро бояд дар роҳи некӯ истифода барем.

— Ёдоварии он ки ҳамаи одамон аз як падар — Одам (алайҳис-салом) — пайдо шудаанд, боиси эҳсоси бародарӣ ва ягонагӣ дар байни мардум мегардад.

— Ин оят дилро ба Худои меҳрубон наздик мекунад ва дар инсон муҳаббат ба ислом ва Қуръонро зиёд месозад.