Сураи Ар-Рахман — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— Ар-Раҳмон: яке аз номҳои зебои Аллоҳ таъоло аст, ки маънои «бахшандаи беҳад» ё «соҳиби раҳмати фарох»-ро дорад. Ин ном ба бузургии раҳмати Аллоҳ ишора мекунад, ки тамоми махлуқотро фаро гирифтааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят бо номи мубораки Аллоҳ — Ар-Раҳмон оғоз мешавад. Аллоҳ таъоло Соҳиби раҳмати васеъ аст, ки раҳматаш ҳама чизро фаро гирифтааст. Ӯ ба бандагони худ меҳрубон аст ва аз рӯи раҳмати худ онҳоро ба роҳи рост ҳидоят мекунад. Яке аз бузургтарин зуҳуроти ин раҳмат он аст, ки Ӯ инсонро бо Қуръони карим ошно сохт — китобе, ки хондан, ҳифз кардан ва фаҳмидани маъноҳояш барои инсон осон гардонида шудааст. Пас, оғози ин сура бо ёдоварии номи Парвардигори меҳрубон, ки неъмати бузурги Қуръонро ато кардааст, оғоз меёбад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят моро водор мекунад, ки Аллоҳро бо сифати Раҳмон бишиносем ва ба раҳмати Ӯ умедвор бошем.

— Қуръон неъмати бузурги Аллоҳ аст, ки аз раҳмати Ӯ сарчашма мегирад; пас бояд онро бо муҳаббат бихонем, ҳифз кунем ва ба он амал намоем.

— Ёдоварии номи Ар-Раҳмон дар дилҳо оромиш ва дар ҷонҳо умед мебахшад ва моро ба шукргузорӣ ва ибодат тарғиб мекунад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки дини Ислом дини раҳмат аст ва Қуръон китоби ҳидоят барои тамоми инсоният мебошад.