📖 0/604 წაკითხული გვერდები
📄 112
قَالُواْ يَٰمُوسَىٰٓ إِنَّا لَن نَّدۡخُلَهَآ أَبَدًا مَّا دَامُواْ فِيهَا فَٱذۡهَبۡ أَنتَ وَرَبُّكَ فَقَٰتِلَآ إِنَّا هَٰهُنَا قَٰعِدُونَ  ۝٢٤ قَالَ رَبِّ إِنِّي لَآ أَمۡلِكُ إِلَّا نَفۡسِي وَأَخِيۖ فَٱفۡرُقۡ بَيۡنَنَا وَبَيۡنَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡفَٰسِقِينَ  ۝٢٥ قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيۡهِمۡۛ أَرۡبَعِينَ سَنَةًۛ يَتِيهُونَ فِي ٱلۡأَرۡضِۚ فَلَا تَأۡسَ عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡفَٰسِقِينَ  ۝٢٦ ۞ وَٱتۡلُ عَلَيۡهِمۡ نَبَأَ ٱبۡنَيۡ ءَادَمَ بِٱلۡحَقِّ إِذۡ قَرَّبَا قُرۡبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنۡ أَحَدِهِمَا وَلَمۡ يُتَقَبَّلۡ مِنَ ٱلۡأٓخَرِ قَالَ لَأَقۡتُلَنَّكَۖ قَالَ إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ ٱللَّهُ مِنَ ٱلۡمُتَّقِينَ  ۝٢٧ لَئِنۢ بَسَطتَ إِلَيَّ يَدَكَ لِتَقۡتُلَنِي مَآ أَنَا۠ بِبَاسِطٍ يَدِيَ إِلَيۡكَ لِأَقۡتُلَكَۖ إِنِّيٓ أَخَافُ ٱللَّهَ رَبَّ ٱلۡعَٰلَمِينَ  ۝٢٨ إِنِّيٓ أُرِيدُ أَن تَبُوٓأَ بِإِثۡمِي وَإِثۡمِكَ فَتَكُونَ مِنۡ أَصۡحَٰبِ ٱلنَّارِۚ وَذَٰلِكَ جَزَٰٓؤُاْ ٱلظَّٰلِمِينَ  ۝٢٩ فَطَوَّعَتۡ لَهُۥ نَفۡسُهُۥ قَتۡلَ أَخِيهِ فَقَتَلَهُۥ فَأَصۡبَحَ مِنَ ٱلۡخَٰسِرِينَ  ۝٣٠ فَبَعَثَ ٱللَّهُ غُرَابًا يَبۡحَثُ فِي ٱلۡأَرۡضِ لِيُرِيَهُۥ كَيۡفَ يُوَٰرِي سَوۡءَةَ أَخِيهِۚ قَالَ يَٰوَيۡلَتَىٰٓ أَعَجَزۡتُ أَنۡ أَكُونَ مِثۡلَ هَٰذَا ٱلۡغُرَابِ فَأُوَٰرِيَ سَوۡءَةَ أَخِيۖ فَأَصۡبَحَ مِنَ ٱلنَّٰدِمِينَ  ۝٣١
5:24
📚
قَالُواْ يَٰمُوسَىٰٓ إِنَّا لَن نَّدۡخُلَهَآ أَبَدًا مَّا دَامُواْ فِيهَا فَٱذۡهَبۡ أَنتَ وَرَبُّكَ فَقَٰتِلَآ إِنَّا هَٰهُنَا قَٰعِدُونَ  ۝٢٤
მათ თქვეს: «ო, მუსა! ჩვენ არასოდეს შევალთ იქ [ამ ქალაქში], სანამ ისინი [ძლიერი ხალხი] იქ იმყოფებიან. წადი შენ და შენი უფალი და იბრძოლეთ თქვენ ორმა, ხოლო ჩვენ აქ დავრჩებით და დავსხდებით».
5:25
📚
قَالَ رَبِّ إِنِّي لَآ أَمۡلِكُ إِلَّا نَفۡسِي وَأَخِيۖ فَٱفۡرُقۡ بَيۡنَنَا وَبَيۡنَ ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡفَٰسِقِينَ  ۝٢٥
მან თქვა [მუსამ] (ალლაჰისადმი ვედრებისას): «უფალო ჩემო! არ მაქვს მე ძალა არავისზე, გარდა საკუთარ თავზე და ჩემს ძმაზე. ამიტომ განგვაცალკევე ჩვენ ამ ურჩი ხალხისგან».
5:26
📚
قَالَ فَإِنَّهَا مُحَرَّمَةٌ عَلَيۡهِمۡۛ أَرۡبَعِينَ سَنَةًۛ يَتِيهُونَ فِي ٱلۡأَرۡضِۚ فَلَا تَأۡسَ عَلَى ٱلۡقَوۡمِ ٱلۡفَٰسِقِينَ  ۝٢٦
უთხრა [ალლაჰმა]: «ჭეშმარიტად, ის [წმინდა მიწა] მათთვის აკრძალული იქნება ორმოცი წლის განმავლობაში, და მთელი ამ დროის განმავლობაში ისინი დაიხეტიალებენ მიწაზე [სინაის უდაბნოში], დაბნეულნი და თავშესაფრის გარეშე. და ნუ დამწუხრდები, ო მუსა, ამ ურჩი ხალხის გამო!»
5:27
📚
۞ وَٱتۡلُ عَلَيۡهِمۡ نَبَأَ ٱبۡنَيۡ ءَادَمَ بِٱلۡحَقِّ إِذۡ قَرَّبَا قُرۡبَانًا فَتُقُبِّلَ مِنۡ أَحَدِهِمَا وَلَمۡ يُتَقَبَّلۡ مِنَ ٱلۡأٓخَرِ قَالَ لَأَقۡتُلَنَّكَۖ قَالَ إِنَّمَا يَتَقَبَّلُ ٱللَّهُ مِنَ ٱلۡمُتَّقِينَ  ۝٢٧
۞ და წაუკითხე მათ (ო, მოციქულო) [იუდეველებს და სხვა შურიანებს] ცნობა ადამის ორი შვილის შესახებ, ჭეშმარიტებით. აი, როდესაც მათ ორივემ შესწირეს მსხვერპლი; და მიღებული იქნა იგი ერთ-ერთისგან, ხოლო არ იქნა მიღებული მეორისგან. და მან, ვისგანაც მსხვერპლი არ იქნა მიღებული შეიძულა თავისი ძმა შურის გამო და თქვა: «აუცილებლად მოგკლავ!» (მისმა ძმამ) უთხრა: «ჭეშმარიტად, ალლაჰი იღებს მხოლოდ მათგან, ვისაც ეშინია (ალლაჰის სასჯელის).
5:28
📚
لَئِنۢ بَسَطتَ إِلَيَّ يَدَكَ لِتَقۡتُلَنِي مَآ أَنَا۠ بِبَاسِطٍ يَدِيَ إِلَيۡكَ لِأَقۡتُلَكَۖ إِنِّيٓ أَخَافُ ٱللَّهَ رَبَّ ٱلۡعَٰلَمِينَ  ۝٢٨
თუ შენ ხელს გამომიწვდი, რომ მომკლა, მე ხელს არ გამოგიწვდი, რომ მოგკლა. რადგან ჭეშმარიტად მე მეშინია ალლაჰის — სამყაროთა უფლის».
5:29
📚
إِنِّيٓ أُرِيدُ أَن تَبُوٓأَ بِإِثۡمِي وَإِثۡمِكَ فَتَكُونَ مِنۡ أَصۡحَٰبِ ٱلنَّارِۚ وَذَٰلِكَ جَزَٰٓؤُاْ ٱلظَّٰلِمِينَ  ۝٢٩
(და როცა დაინახა, რომ მის ძმას მკვლელობის განზრახვა ჰქონდა, მან დაიწყო მისი შეგონება, სურდა, რომ მას შეშინებოდა ალლაჰის სასჯელის და უთხრა): «მე მსურს, რომ შენ აიღო საკუთარ თავზე ცოდვა, რომელიც ჩემს მიმართ ჩაიდენ [ჩემი მკვლელობა], და ასევე შენი სხვა ცოდვებიც [რომლებიც მანამდე ჩაიდინე], და ცეცხლის მკვიდრთა შორის აღმოჩნდე. და ეს არის საზღაური ბოროტმოქმედთათვის».
5:30
📚
فَطَوَّعَتۡ لَهُۥ نَفۡسُهُۥ قَتۡلَ أَخِيهِ فَقَتَلَهُۥ فَأَصۡبَحَ مِنَ ٱلۡخَٰسِرِينَ  ۝٣٠
სულმა მისმა დაიყოლია ძმის მკვლელობაზე და მოკლა იგი, და იქცა უმალვე წაგებულთაგან.
5:31
📚
فَبَعَثَ ٱللَّهُ غُرَابًا يَبۡحَثُ فِي ٱلۡأَرۡضِ لِيُرِيَهُۥ كَيۡفَ يُوَٰرِي سَوۡءَةَ أَخِيهِۚ قَالَ يَٰوَيۡلَتَىٰٓ أَعَجَزۡتُ أَنۡ أَكُونَ مِثۡلَ هَٰذَا ٱلۡغُرَابِ فَأُوَٰرِيَ سَوۡءَةَ أَخِيۖ فَأَصۡبَحَ مِنَ ٱلنَّٰدِمِينَ  ۝٣١
და ალლაჰმა გაგზავნა ყვავი, რომელიც მიწას ქექავდა, რათა ეჩვენებინა მისთვის [მკვლელისთვის], თუ როგორ დაემარხა თავისი ძმის სხეული. მან [მკვლელმა] თქვა: «ვაი მე! ნუთუ მე ვერ შევძლებ ვიყო ამ ყვავივით და დავმარხო ჩემი ძმის სხეული?» და შემდეგ იგი გახდა მომნანიებელთა შორის [დაიწყო სინანული თავისი ქმედების გამო].
📝 ამ გვერდის დამახსოვრება
← Previous📖 Index Next →


📚Juz 6 📄112 / 604



العربيةEnglishBahasa IndonesiaTürkçeРусскийفارسیFrançaisاردوবাংলাDeutschEspañol中文हिन्दीPortuguêsItalianoภาษาไทยPolskiNederlandsShqipKiswahiliO'zbekதமிழ்MelayuBosanskiSoomaaliAzərbaycanکوردی한국어日本語SvenskaDanskNorskپښتوമലയാളംසිංහලTamazightHausaአማርኛБългарскиТоҷикӣҚазақшаFilipinoسنڌيYorùbáFulfuldeТатарчаئۇيغۇرچەКыргызчаਪੰਜਾਬੀJawaతెలుగుမြန်မာગુજરાતીOromoमराठीTiếng ViệtMalagasyНохчийнWolofދިވެހިಕನ್ನಡУкраїнськаΕλληνικάქართულიខ្មែរدریQafar afMaranaoनेपाली
Mishary Rashid Alafasy
Mahmoud Khalil Al-Husary
Abdurrahman As-Sudais
Mohamed Siddiq Al-Minshawi
Abdul Basit Abdul Samad
Ali Al-Hudhaify
Ahmed ibn Ali al-Ajamy
Abu Bakr Ash-Shaatree
Muhammad Ayyoub
Abdullah Basfar
Abdullah Al-Juhani
Maher Al Muaiqly
0:00
0:00
-

წმინდა ყურანი
Saturday, August 22, 2026

Don't forget us in your sincere prayers