სურა ალ-მაიდა — აია 30

თუ შენ ხელს გამომიწვდი, რომ მომკლა, მე ხელს არ გამოგიწვდი, რომ მოგკლა. რადგან ჭეშმარიტად მე მეშინია ალლაჰის — სამყაროთა უფლის».

(და როცა დაინახა, რომ მის ძმას მკვლელობის განზრახვა ჰქონდა, მან დაიწყო მისი შეგონება, სურდა, რომ მას შეშინებოდა ალლაჰის სასჯელის და უთხრა): «მე მსურს, რომ შენ აიღო საკუთარ თავზე ცოდვა, რომელიც ჩემს მიმართ ჩაიდენ [ჩემი მკვლელობა], და ასევე შენი სხვა ცოდვებიც [რომლებიც მანამდე ჩაიდინე], და ცეცხლის მკვიდრთა შორის აღმოჩნდე. და ეს არის საზღაური ბოროტმოქმედთათვის».

და ალლაჰმა გაგზავნა ყვავი, რომელიც მიწას ქექავდა, რათა ეჩვენებინა მისთვის [მკვლელისთვის], თუ როგორ დაემარხა თავისი ძმის სხეული. მან [მკვლელმა] თქვა: «ვაი მე! ნუთუ მე ვერ შევძლებ ვიყო ამ ყვავივით და დავმარხო ჩემი ძმის სხეული?» და შემდეგ იგი გახდა მომნანიებელთა შორის [დაიწყო სინანული თავისი ქმედების გამო].

ამ მიზეზით [პირველი მკვლელობის გამო] ჩვენ დავუწესეთ ისრაელის შვილებს: ვინც მოკლავს ადამიანს არა სხვა ადამიანის მკვლელობის გამო [არა როგორც სასჯელი მკვლელობისათვის] და არა მიწაზე ბოროტების გავრცელების გამო, — თითქოს მან ყველა ადამიანი მოკლა. ხოლო ვინც სიცოცხლეს შეუნარჩუნებს ადამიანს, — თითქოს მან ყველა ადამიანს სიცოცხლე შეუნარჩუნა. და მართლაც, ჩვენი მოციქულები უკვე მოვიდნენ მათთან [ისრაელის შვილებთან] ცხადი ნიშნებითა და მტკიცებულებებით, რომლებიც მიუთითებდნენ მათი მოწოდების ჭეშმარიტებაზე. მაგრამ ამის შემდეგაც მათგან ბევრმა აშკარად გადააჭარბა საზღვრებს მიწაზე.