წმინდა ყურანი გვერდი 27

ღვთისმოსაობა იმაში არ მდგომარეობს, რომ ლოცვის დროს თქვენი სახეები აღმოსავლეთისა და დასავლეთისკენ მიაბრუნოთ, არამედ ღვთისმოსაობა არის (ერთ-ერთი თვისება), ვინც ირწმუნა ალლაჰი, და უკანასკნელი დღე, და ანგელოზები, და წიგნი [ალლაჰის მიერ გარდმოვლენილი ყველა წერილი], და წინასწარმეტყველები და გასცემს ქონებას (ნებაყოფლობით მოწყალებად), მიუხედავად იმისა, რომ თავად უყვარს იგი, ნათესავებს, ობლებს, ღარიბებს, მოგზაურებს, მთხოვნელებს და მონების გათავისუფლებაზე (და ტყვეთა გამოსასყიდად) და აღასრულებს ლოცვას, და გასცემს სავალდებულო მოწყალებას [ზაქათს]; და ასრულებს თავიანთ შეთანხმებებს, როცა დადებს მას; და მომთმენნი არიან გაჭირვებაში [უკიდურესი სიღარიბის დროს], განსაცდელში [ავადმყოფობისას] და რისხვის დროს [მძიმე ბრძოლისას]; — სწორედ ისინი არიან, რომელნიც მართალნი იყვნენ (ალლაჰთან და მის მონებთან), და სწორედ ისინი არიან ღმრთისმოშიშნი.

ჰეი, თქვენ, რომელთაც ირწმუნეთ! თქვენთვის სავალდებულოდ დადგინდა საზღაური (ყისასი) მოკლულთა გამო: თავისუფალი — თავისუფლის სანაცვლოდ, მონა — მონის სანაცვლოდ, და ქალი — ქალის სანაცვლოდ. ხოლო თუ მკვლელს მისი ძმისგან [ანუ მოკლულის მემკვიდრის ან ახლობლისგან] რაიმე ეპატიება, მაშინ მკვლელობით საზღაურის აღება უქმდება. ამის ნაცვლად, ყველაფერი შარიათით დადგენილი წესის შესაბამისად უნდა განხორციელდეს [ანუ მკვლელმა შარიათით განსაზღვრული გამოსასყიდი (დია) უნდა გადაიხადოს], ხოლო გადახდა მას, ვინც აპატია, საუკეთესო წესით უნდა მოხდეს — დაუყოვნებლივ და სრულად. ეს [გამოსასყიდის დაწესება და პატიების ნებართვა] თქვენი უფლისგან შემსუბუქება და წყალობაა — როგორც მკვლელის, ისე მოკლულის ახლობლების მიმართ. ხოლო ვინც ამის შემდეგ ზღვარს გადააბიჯებს [ანუ პატიების ან გამოსასყიდის მიღების შემდეგ მკვლელს მაინც მოკლავს, ან მკვლელი არ გადაიხდის დადგენილ გამოსასყიდს], მისთვის მტკივნეული სასჯელია.

და თქვენთვის ყისასში [ანუ მკვლელის მოკვლაში მოკლულის სანაცვლოდ] სიცოცხლეა, ო, გონების მქონენო, რათა ღვთისმოშიშნი გახდეთ და თავი შეიკავოთ მკვლელობისგან!

თქვენთვის სავალდებულოდ დადგინდა, როდესაც რომელიმე თქვენგანს სიკვდილი მოადგება [ანუ სიკვდილის მოახლოების ნიშნები გამოჩნდება], თუ ის მნიშვნელოვან ქონებას ტოვებს, ანდერძი დატოვოს მშობლებისთვის [დედისა და მამისთვის] და ახლო ნათესავებისთვის, შარიათით დადგენილი წესის შესაბამისად. ეს ვალდებულებაა ალლაჰის სასჯელის მოშიში ადამიანებისთვის.

ხოლო ვინც შეცვლის მას (ანდერძს) მას შემდეგ, რაც მოისმენს (ანუ სარწმუნოდ შეიტყობს მას), მაშინ ცოდვა ამისათვის იქნება მხოლოდ მათზე, რომელნიც მას ცვლიან (და არა ანდერძის დამტოვებელზე). ჭეშმარიტად, ალლაჰი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა.