დამახსოვრება სურა ალ-მუდასირი

ჰეი, სამოსელში გახვეულო (მოციქულო)!

ადექი და გააფრთხილე (ადამიანები)!

და შენი უფალი ადიდე!

და სამოსი შენი გაწმინდე!

და სიბილწეს განერიდე!

და ნუ გასცემ (მოწყალებას, მისგან) მეტის მიღების მიზნით,

და შენი უფლისთვის მოითმინე!

ხოლო როცა საყვირს ჩაჰბერავენ.

აი, ის დღე იქნება მძიმე დღე.

რომელიც ურწმუნოებისთვის იოლი არ იქნება.

დამტოვე მე [ალლაჰი] მასთან, ვინც მე შევქმენი მარტოდ [რომელიც დაიბადა ყოველგვარი ქონებისა და შვილების გარეშე].

და (შემდეგ) მივეცი მას უამრავი ქონება,

და ძენი მის გვერდით მყოფნი

და ფართოდ გავუშალე მას (ცხოვრება ამქვეყნად).

შემდეგ (ყოველივე ამის შემდეგაც) ის მაინც ძლიერ ისურვებს, რომ მე დავუმატო მას (სიმდიდრე და შვილები).

მაგრამ არა! რადგან უეჭველად, იგი ჩვენი ნიშნების მიმართ [ყურანის აიათებისა და ალლაჰის სხვა მტკიცებულებების მიმართ] ჯიუტია.

მე მას დავაკისრებ მძიმე "აღმართს" — [უმძიმეს ჯოჯოხეთურ სასჯელს].

რადგან ის ფიქრობდა და გეგმავდა (როგორ შეეწინააღმდეგებოდა ყურანსა და მოციქულს).

დაე, წყეული იყოს! როგორ დაგეგმა!

კვლავაც წყეულიმც იყოს, როგორ დაგეგმა!

შემდეგ მან შეხედა [კიდევ დაფიქრდა], (თუ რა შეიძლებოდა კიდევ გაეკეთებინა ყურანის წინააღმდეგ)

შემდეგ შეიჭმუხნა და დამწუხრდა (როცა ვეღარაფერი მოიფიქრა).

შემდეგ ზურგი აქცია (ჭეშმარიტებას) და გაამპარტავნდა.

და თქვა: «ეს სხვა არაფერია, თუ არა (წინაპრებისგან) გადმოცემული ჯადოქრობა».

«ჭეშმარიტად, ეს (ყურანი) სხვა არაფერია, თუ არა ადამიანის სიტყვა».

მალე მე მას დავწვავ ჯოჯოხეთის ფენაში!

და რამ გამცნოს შენ, თუ რა არის ჯოჯოხეთის ფენა?

ის არ ტოვებს (ხორცს სხეულზე) და არც (ძვლებს) აცდის დარჩენას.

კანების დამწველი (ტანჯულთათვის).

მის ზემოთ [ჯოჯოხეთის ფენა "ას-საყარზე"] არიან ცხრამეტი (ანგელოზი),

და ჩვენ ცეცხლის [ჯოჯოხეთის] მცველებად მხოლოდ ანგელოზები დავაყენეთ (და არა სხვები), ხოლო მათი რაოდენობა მხოლოდ გამოცდად ვაქციეთ მათთვის, ვინც ურწმუნო გახდა, და რათა დარწმუნდნენ ისინი, ვისაც წიგნი ებოძა (რომ ყურანი ალლაჰისგან მომდინარე ჭეშმარიტებაა) (რადგან მათ წიგნებშიც სწორედ ჯოჯოხეთის მცველთა ეს რაოდენობაა მოხსენიებული), და (რათა) კიდევ უფრო მოემატოთ რწმენა მათ, ვინც ირწმუნა. და (რათა) ეჭვი არ შეეპაროთ მათ, ვისაც წიგნი ებოძა, და მორწმუნეებს (რომ ყურანი ალლაჰისგან გარდმოვლენილი წიგნია). ხოლო თქვეს მათ, რომელთა გულებში სნეულებაა [თვალთმაქცებმა], და ურწმუნოებმა: «რა სურდა ალლაჰს ამით, ასეთი მაგალითის მოყვანით?» ასე ალლაჰი აცდენს ჭეშმარიტ გზას, ვისაც ინებებს, და ჭეშმარიტ გზაზე დააყენებს, ვისაც ინებებს. და არავინ იცის შენი უფლის ლაშქრები, გარდა მისი. ხოლო ეს [ჯოჯოხეთის ხსენება] ადამიანებისთვის მხოლოდ შეგონებაა.

მაგრამ არა! მე (ალლაჰი) ვფიცავ მთვარეს!

და ღამეს, როცა ის მიიწურება

და განთიადს, როცა გაბრწყინდება.

უეჭველად, ეს [ჯოჯოხეთის ფენა "ას-საყარ"] ერთ-ერთი უდიდესია (უბედურება).

კაცობრიობის გამაფრთხილებლად.

თქვენგან ვისაც სურს, წინ წავიდეს ან უკან დაიხიოს.

ყოველი სული თავისი ნამოქმედარის მძევალია.

გარდა მარჯვენის ხალხისა (მორწმუნეებისა)

(რომლებიც) სამოთხეებში ერთმანეთს შეეკითხებიან

დამნაშავეთა (ურწმუნოთა) შესახებ.

რამ ჩაგაგდოთ საყარში?

იტყვიან: «არ ვიყავით მლოცველთაგანნი.

და არ ვკვებავდით ღატაკთ

და ჩვენ ვიხრჩობოდით (ურწმუნოებაში, დაცინვაში, ცრუ სიტყვებში) მათთან, ვინც იხრჩობოდა,

და ცრუდ მივიჩნევდით სამსჯავროს დღეს,

სანამ არ გვეწვია უეჭველი (სიკვდილი)».

და არ წაადგებათ მათ შუამდგომელთა შუამდგომლობა.

რა ემართებათ, რომ ზურგს აქცევენ შეგონებას?

თითქოს შეშინებული (ველური) ვირები იყვნენ,

რომელებიც გაიქცნენ ლომისგან,

მაგრამ პირიქით! თითოეულ მათგანს [ამ მრავალღმერთიანთაგან] სურს, რომ მას მიეცეს (ალლაჰისგან) გაშლილი გრაგნილები (როგორც ჩამოუვლინა მუჰამმადს).

არა! მათ არ ეშინიათ იმქვეყნიური ცხოვრების.

არა! ჭეშმარიტად, იგი შეხსენებაა.

და ვისაც სურს, დაე, გაიხსენოს იგი (შეიგონოს ყურანის აიათები)

მაგრამ ისინი [ყურანს] არ გაიხსენებენ, თუ ალლაჰი ამას არ ისურვებს. (მართლაც, მხოლოდ) ის არის ის, (სასჯელის) ვისიც უნდა გვეშინოდეს, (და მხოლოდ ის არის ის), ვინც მიტევებას ანიჭებს!