Сураи Ат-Тур — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «Китоб»: навиштае, ки дар он суханони Худо сабт шудааст.

— «Маслур»: навишташуда, сафҳаҳои он кушода ва равшан.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба китоби навишташуда қасам ёд мекунад. Ин китоб он навиштаест, ки сатрҳояш равшан ва кушода аст ва аз ҳар гуна таҳрифу тағйир эмин аст. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин китоб Қуръони Карим аст, ки дар сафҳаҳо навишта шуда ва ба воситаи фариштагони муқарраб ба Пайғамбар (с) нозил гардидааст. Баъзе дигарон онро Тавроте донистаанд, ки ба Мӯсо (а) навишта шуда буд, ва ё Лавҳи Маҳфузе, ки ҳамаи тақдирҳо дар он сабт гардидааст. Дар ҳар сурат, ин қасам ба азим будани китоби Худо ишора мекунад ва бандагонро ба сӯи пайравӣ аз он ҳидоят менамояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба китобҳои осмонӣ, хусусан Қуръони Карим, эҳтироми бузург дошта бошем ва онро дастури ҳаёти худ қарор диҳем.

— Қасами Худованд ба китоби навишташуда нишонаи он аст, ки илму дониш ва хондан дар ислом арзиши баланд дорад.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ барои неъмати Қуръон даъват мекунад, зеро он роҳнамои равшан ба сӯи роҳи рост аст.

— Ва моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бихонем, дар он андеша кунем ва ба аҳкоми он амал намоем, то дар дунё ва охират саодатманд гардем.