Сураи Ат-Тур — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• رَقٍّ (раққ): пӯсте, ки барои навиштан истифода мешуд.
• مَنشُورٍ (маншур): кушода, паҳншуда.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят қасам ёд мекунад ба китобе, ки дар пӯстҳои кушода ва паҳншуда навишта шудааст. Ин китоб Қуръони Карим аст, ки дар саҳифаҳои кушода ва барои хондан омода қарор дода шудааст. Он мисли китобҳои осмонӣ, ки бар паёмбарон нозил шудаанд, дар варақҳои паҳншуда сабт гардидааст, то мардум онро бихонанд ва аз он баҳраманд шаванд. Ин тасвир нишон медиҳад, ки Қуръон китоби равшан ва ошкор аст, на пинҳонӣ ва на махфӣ.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръони Карим китоби равшан ва дастрас аст, ки барои ҳамагон нозил шудааст.
• Худованд ба китоби худ қасам ёд мекунад, ки ин нишонаи азим будани он аст.
• Даъват ба хондан ва тадаббур дар оятҳои Қуръон, зеро он дар шакли кушода ва омода барои омӯзиш аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба китоби Худо эҳтиром гузорем ва аз он пайравӣ кунем.
• Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва нурест, ки роҳи ростро нишон медиҳад ва дилҳоро ба ислом мекашад.