Сураи Ат-Тур — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «الطُّور»: кӯҳ, кӯҳсор. Дар ин ҷо мурод кӯҳи мушаххасест, ки Аллоҳ таъоло бар он бо Мӯсо (алайҳис-салом) сухан гуфтааст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Табораку ва Таъоло ба ин кӯҳи бузург қасам ёд мекунад — ҳамон кӯҳе, ки бар он бо паёмбари худ Мӯсо (алайҳис-салом) мукотиба намуда, ӯро ба рисолат шарафманд гардонид. Қасами Аллоҳ ба ин кӯҳ барои он аст, ки он ҷои мулоқоти Парвардигор бо паёмбар ва ҷои нузули ваҳй буда, дар назди Аллоҳ қадру манзалати бузург дорад. Қасами Парвардигор ба махлуқоти худ барои таъкид ва тазаккури аҳамияти мавзӯи баъдина аст, ки дар оятҳои оянда зикр мешавад — яъне рӯзи қиёмат ва ҷазои амалҳо. Ин оят оғози силсилаи қасамҳои Аллоҳ аст, ки бо онҳо бандагонашро ба андеша ва бовар ба рӯзи ҷазо даъват мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ ба маконҳои муборак ва паёмбарони худ қадр мегузорад ва онҳоро дар назди худ арзишманд мегардонад.

— Қасами Аллоҳ ба махлуқоти бузург ба мо меомӯзад, ки ба нишонаҳои қудрати Ӯ дар олам бодиққат назар кунем ва аз онҳо ибрат гирем.

— Ёдоварии он ки Аллоҳ бо бандагони худ сухан мегӯяд ва онҳоро ҳидоят мекунад, дилҳоро ба муҳаббат ва умед ба Парвардигор гарм мекунад.

— Ин оят моро ба сӯи бовар ба ваҳй ва паёмбарон ҳидоят мекунад ва дар дилҳо эҳтироми каломи Илоҳӣ ва рисолати осмониро бедор месозад.

— Ва дар ниҳоят, ин қасамҳо моро ба омодагӣ барои рӯзи қиёмат ва ҳисобот тарғиб мекунанд, то ки бо амалҳои нек ба пешвози он рӯз равем.