Сураи Аль-Фаджр — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «Фаҷр»: вақти дамидани субҳ, яъне равшании сафеде, ки дар уфуқи шарқӣ пас аз торикии шаб пайдо мешавад ва оғози рӯзро эълон мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба вақти фаҷр — яъне ба дамидани субҳи ҳар рӯз — қасам ёд кардааст. Қасам дар ин ҷо барои таъкид ва бузургдошти ин вақт аст, зеро фаҷр оғози рӯз, вақти ибодат ва нишонаи равшании пас аз торикист. Ин қасам мӯъминонро ба андеша водор мекунад, ки дар паси ин падидаи ҳаррӯза нишонаҳои қудрати Парвардигор ва раҳмати Ӯ нуҳуфтааст. Ҳамчунин дар оятҳои баъдӣ Худованд ба шабҳои даҳгона, ба ҷуфту тоқ ва ба шаб ҳангоми гузаштан қасам ёд мекунад, то инсонро ба таваҷҷуҳ ба оятҳои офариниш ва ҳисобу китоби рӯзи қиёмат ҳидоят намояд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят мӯъминро ба ёди Худо дар вақти фаҷр, яъне вақти намози субҳ, тарғиб мекунад ва ӯро ба ибодати бомдодӣ омода месозад.

— Дамидани субҳи ҳаррӯза далели равшани қудрати Худованд аст ва ба инсон меомӯзад, ки дар ҳаёти худ низ пас аз ҳар торикӣ равшанӣ вуҷуд дорад.

— Қасамҳои Худованд ба падидаҳои табиат инсонро ба тафаккур дар бораи офариниш ва сипосгузорӣ ба Парвардигор ҳидоят мекунад.

— Ин оят дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Қуръон ба ҳаёти ҳаррӯзаи мо пайваста аст ва аз ҳар падидаи оддӣ барои тарбияти рӯҳии мо истифода мебарад.