Сураи Аль-Фаджр — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «لَيَالٍ»: ҷамъи «لَيلَة» аст, яъне шабҳо.

— «عَشْرٍ»: даҳ, яъне даҳ шаби муайян.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят ба даҳ шаби махсус қасам ёд кардааст. Муфассирон мегӯянд, ки ин даҳ шаб ҳамон даҳ рӯзу шаби аввали моҳи зулҳиҷҷа мебошанд — даврае, ки дар он ибодат, зикр, қурбонӣ ва амалҳои некӯ бисёр савоб доранд. Ин шабҳо аз ҷумлаи беҳтарин айём дар назди Аллоҳ ҳисобида мешаванд ва дар Қуръон ба онҳо қасам ёд шудааст, то мардум азимати онҳоро бидонанд ва дар ин фурсати гаронбаҳо ба тоъат ва ибодат машғул шаванд. Қасами Худованд ба ин шабҳо нишонаи бузургии онҳо ва аҳамияти вижаи онҳост.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки қадари даҳ шаби аввали зулҳиҷҷаро донем ва онҳоро бо ибодат, зикр ва амалҳои некӯ зинда гардонем.

— Нишон медиҳад, ки вақтҳо дар назди Аллоҳ баробар нестанд; баъзе вақтҳо афзалтар ва пурбаракаттаранд.

— Қасами Аллоҳ ба ин шабҳо ишора ба он аст, ки ин давра фурсати бузурги раҳмат ва бахшиш аст.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва истифодаи дурусти вақт тарғиб мекунад, то аз фурсатҳои некӯ бебаҳра намонем.

— Ва дар ниҳоят, ин оят дили инсонро ба сӯи ибодат ва наздикшавӣ ба Аллоҳ ҷалб мекунад ва меҳру муҳаббати ӯро ба дастуроти ислом зиёд мегардонад.