Сураи Аз-Зухруф — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «الْكِتَابِ»: китоб, яъне Қуръони Карим.

— «الْمُبِينِ»: равшан, ошкор, возеҳ; он ки ҳақро аз ботил ва роҳи ҳидоятро аз гумроҳӣ равшан месозад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба ин Китоби равшан қасам ёд мекунад. Қуръони Карим китобест, ки ҳам дар лафз ва ҳам дар маъно возеҳу равшан аст; ҳеҷ абҳам ва печиде дар он нест. Ин Китоб роҳи ҳидоят ба сӯи ҳақро баён мекунад ва он чиро, ки мардум дар умури дин ва дунёи худ ба он ниёз доранд, равшан месозад. Пас Аллоҳ ба ин Китоби мубин қасам мехӯрад, то аҳамияти бузурги онро нишон диҳад ва бандагонро ба пайравӣ аз он тарғиб намояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Қуръони Карим китоби равшан аст; ҳар кас ба он рӯй оварад, роҳи рост ва ҳақро пайдо мекунад.

— Аллоҳ ба ин Китоб қасам ёд кардааст, ки ин далели бузургии мақоми он ва зарурати таваҷҷуҳ ба он аст.

— Қуръон ҳамаи ниёзҳои бандагонро дар умури дин ва дунё баён мекунад ва онҳоро ба сӯи ҳақ роҳнамоӣ менамояд.

— Пайравӣ аз ин Китоби равшан сабаби ҳидоят, саодат ва наҷот дар дунё ва охират мегардад.

— Ин оят моро ба муҳаббат ва таъзими Қуръон, хондани он ва амал ба дастуроти он даъват мекунад.