Сураи Аз-Зухруф — Оят 1

1. Шарҳи калимаҳое, ки дар оят ниёз ба тавзеҳ доранд:

«Ҳо-Мим» — ҳарфҳои бурида (ҳуруфи муқаттааъ) аст, ки маънои дақиқи онҳо танҳо ба Худованди Мутаъол маълум аст ва дар оғози баъзе сураҳои Қуръон омадааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз ҳарфҳои буридаи «Ҳо» ва «Мим» иборат аст. Ин гуна ҳарфҳо дар оғози чанд сураи Қуръони Карим омадаанд ва ҳикмати онҳо он аст, ки Қуръон аз ҳамин ҳарфҳои оддии алифбо таркиб ёфтааст, ки арабҳо ҳар рӯз онҳоро ба кор мебаранд, аммо ҳеҷ кас наметавонад мисли он сухани муъҷизаеро биёрад. Ин худи далели он аст, ки Қуръон каломи Худованд аст, на суханони одамӣ. Маънои дақиқи ин ҳарфҳоро танҳо Аллоҳ таоло медонад ва мо ба он чунон ки омадааст, имон меоварем.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Қуръони Карим китоби муъҷиза аст ва аз ҳарфҳои оддии забон сохта шудааст, то мардум бидонанд, ки овардани монанди он аз қудрати инсон берун аст.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръон бо эҳтиром ва имони комил муносибат кунем ва онро каломи Худованд бидонем.

— Дар он ишорае ба аст, ки дониши инсон маҳдуд аст ва баъзе чизҳоро танҳо Аллоҳ медонад; ин ба мо тавозуъ ва таслимро дар баробари фармонҳои Худованд меомӯзад.

— Хондани ин гуна оятҳо моро ба ёд меорад, ки Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва раҳмат барои тамоми одамон аст ва мо бояд аз он баҳравар шавем.