Сураи Аз-Зухруф — Оят 3

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• جَعَلْنَاهُ: мо онро гардонидем/қарор додем.
• قُرْآنًا: Қуръон, яъне хондашаванда ва ҷамъоварандаи хабарҳо ва аҳком.
• عَرَبِيًّا: арабӣ, ба забони араб.
• لَعَلَّكُمْ: то шояд шумо.
• تَعْقِلُونَ: ақл кунед, бифаҳмед ва дарк намоед.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол мефармояд, ки Мо ин Қуръонро ба забони арабӣ нозил кардем ва равшан баён намудем, то мардуме, ки забони онҳо арабӣ аст, маъноҳо ва далелҳои онро бифаҳманд ва дар он андеша кунанд. Ҳикмати нозил шудан ба забони арабӣ ин аст, ки ҳеҷ баҳонае барои мардум боқӣ намонад; зеро агар ба забони дигар нозил мешуд, онҳо онро намефаҳмиданд ва ба он пай намебурданд. Пас, Худованд Қуръонро ба забони онҳо фурӯ фиристод, то битавонанд маънояшро дарк кунанд, аҳкому ҳикматҳояшро биомӯзанд ва сипас онро ба дигар умматҳо расонанд. Ин оят инчунин ишора ба он дорад, ки Қуръон дар назди Худованд мақоми баланд ва арзишманд дорад ва аз ҳар гуна ихтилофу зиддият пок аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Қуръон бо забони равшан ва фаҳмо нозил шудааст, то ҳама мардум битавонанд маънои онро дарк кунанд.
• Худованд ба бандагони худ раҳмдил аст ва роҳи фаҳмидани ҳидояташро осон гардонидааст.
• Ақл ва андеша дар фаҳмидани оёти Қуръон нақши муҳим доранд; инсон бояд дар маъноҳои он тафаккур кунад.
• Қуръон китоби ҳидоят барои тамоми башар аст; фарогирии он маҳдуд ба як қавм нест, балки бояд ба дигарон низ расонида шавад.
• Мақоми баланди Қуръон дар назди Худованд нишон медиҳад, ки ин китоб сарчашмаи эътимодбахш ва пок аз ҳар гуна камбудист.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод қабул кунем, маънояшро омӯзем ва ба он амал намоем, то дар дунёву охират саодатманд гардем.