Сураи Аль-Бакара — Оят 248

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— آيَةَ: аломат, нишона.

— مُلْكِهِ: подшоҳӣ, ҳокимияти ӯ.

— التَّابُوتُ: сандуқи муқаддас, ки дар он Таврот ва ёдгориҳои паёмбарон нигоҳ дошта мешуд.

— سَكِينَةٌ: оромиш, таскин ва итминони қалб.

— بَقِيَّةٌ: боқимонда, ашёи боқимонда.

— آلُ مُوسَىٰ وَآلُ هَارُونَ: хонадони Мӯсо ва хонадони Ҳорун.

— تَحْمِلُهُ الْمَلَائِكَةُ: фариштагон онро мебардоранд.

1. Тафсири оят:

Ва паёмбари онҳо ба қавми худ гуфт: «Нишонаи он ки Толут аз ҷониби Худо подшоҳ таъйин шудааст, ин аст, ки сандуқи муқаддас — ҳамон сандуқе, ки душманон аз шумо гирифта буданд — боз ба шумо бармегардад. Дар он оромиш ва таскине аз ҷониби Парвардигори шумост, ки дилҳои мӯъминони ростқавлро устувор мегардонад, ва дар он боқимондае аз он чизҳоест, ки хонадони Мӯсо ва хонадони Ҳорун баъд аз худ гузоштаанд, монанди асои Мӯсо ва пораҳои лавҳҳо. Фариштагон он сандуқро бардошта меоянд. Ҳамоно дар ин барои шумо нишонаи равшан ва далели бузургест бар он ки Толут бо фармони Худо подшоҳ гардидааст, агар шумо ба Худо ва паёмбаронаш имон дошта бошед».

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованди Таъоло ҳангоми интихоби роҳбар ва подшоҳ барои бандагони солеҳи худ нишонаҳои равшан медиҳад, то дилҳои онҳо ором шавад ва ба ҳақ бовар кунанд.

— Дар он таъкид шудааст, ки оромиш ва таскини дил танҳо аз ҷониби Парвардигор аст; ҳар ки ба Худо таваккал кунад, дилаш ором меёбад.

— Ёдгориҳои паёмбарон ва осори некӯкороне, ки аз худ гузоштаанд, дар назди Худо арзишманд ва боиси баракатанд.

— Қуръон ҳатто ҳодисаҳои таърихии пешиниёнро бо чунин зебоӣ баён мекунад, ки мӯъминон аз онҳо ибрат гиранд ва ба Худо бовариашон зиёд гардад.

— Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба ҷои талаби нишонаҳои ғайриоддӣ, ба имон ва ростқавлӣ рӯй оварад, зеро Худо барои мӯъминони ҳақиқӣ ҳамеша роҳи ҳидоятро равшан месозад.