Сураи Аль-Бакара Оят 249 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Чун Толут сипоҳашро ба роҳ андохт, гуфт: «Худо шуморо ба…

Аль-Бакара · 249/286

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль-Бакара

فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوتُ بِالْجُنُودِ قَالَ إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلِيكُم بِنَهَرٍ فَمَن شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّي وَمَن لَّمْ يَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّي إِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ ۚ فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلَّا قَلِيلًا مِّنْهُمْ ۚ فَلَمَّا جَاوَزَهُ هُوَ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ قَالُوا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ ۚ قَالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُم مُّلَاقُو اللَّهِ كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ ۝٢٤٩

🔤 Transliteration

Falammaa fasala Taalootu biljunoodi qaala innal laaha mubtaleekum binaharin faman shariba minhu falaisa minnee wa mallam yat`amhu fa innahoo minneee illaa manigh tarafa ghurfatam biyadih; fashariboo minhu illaa qaleelamminhum; falammaa jaawazahoo huwa wallazeena aamanoo ma`ahoo qaaloo laa taaqata lanal yawma bi Jaaloota wa junoodih; qaalallazeena yazunnoona annahum mulaaqul laahi kam min fi`atin qaleelatin ghalabat fi`atan kaseeratam bi iznil laah; wallaahuma`as saabireen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Чун Толут сипоҳашро ба роҳ андохт, гуфт: «Худо шуморо ба ҷӯи обе меозмояд: ҳар кӣ аз он бихӯрад, аз ман нест ва ҳар кӣ аз он нахӯрад ё танҳо кафе биёшомад, аз ман аст». Ҳама ҷуз андаке аз он нӯшиданд. Чун ӯ ва мӯъминоне, ки ҳамроҳаш буданд, аз наҳр гузаштанд, гуфтанд: «Имрӯз моро тавони Ҷолут ва сипоҳаш нест». Ононе, ки медонистанд, ки бо Худо дидор хоҳанд кард, гуфтанд; «Ба хости Худо чӣ бисёр гурӯҳи андаке, ки бар гурӯҳи бисёре ғалаба кунад», ки Худо бо касонест, ки собиранд.

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маъонии калимаҳои муҳим:

فَصَلَ: берун шуд, ҷудо шуд ва равона гардид.
مُبْتَلِيكُم: шуморо озмоиш мекунад, имтиҳон менамояд.
نَهَرٍ: дарё, наҳр.
يَطْعَمْهُ: аз он начашида бошад, нанӯшида бошад.
اغْتَرَفَ غُرْفَةً: бо дасти худ як мушти об гирифт.
جَاوَزَهُ: аз он гузашт.
طَاقَةَ: қувва, тавон, тоқат.
فِئَةٍ: гурӯҳ, ҷамоат, даста.
يَظُنُّونَ: яқин доранд, боварӣ доранд.

Тафсири оят:

Ҳангоме ки Толут бо лашкариёнаш аз Байтулмуқаддас берун шуд, ба онҳо гуфт: «Албатта, Аллоҳ шуморо бо дарёе озмоиш мекунад, то итоат ва сабру таҳаммули шуморо бидонад. Пас ҳар кас аз он об бинӯшад, аз ман нест ва бо ман дар ҷиҳод ҳамроҳ нахоҳад буд. Ва ҳар кас аз он нанӯшад, ӯ аз ман аст ва бо ман дар ҷанг ҳамроҳ мешавад, магар касе ки бо дасти худ як мушти об гирад, ки ба ӯ гуноҳе нест.»

Онҳо ташна буданд ва ҳаво гарм буд. Аксари лашкариён аз дарё об нӯшиданд ва аз амри Аллоҳ сарпечӣ карданд, танҳо шумораи каме аз онҳо сабр карданд ва об нанӯшиданд ё танҳо як мушти об гирифтанд. Ҳамин гуна мунофиқон аз мӯъминон ҷудо шуданд.

Вақте ки Толут бо он мӯъминони ками шумора аз дарё гузашт ва ба муқобили Ҷолут ва лашкари ӯ қарор гирифтанд, баъзе аз ҳамроҳонаш гуфтанд: «Имрӯз мо ба Ҷолут ва лашкари ӯ тоқат ва қувва надорем», зеро шумораи душман бисёр зиёд буд. Аммо онҳое ки ба вохӯрӣ бо Аллоҳ ва рӯзи қиёмат яқин доштанд, гуфтанд: «Чӣ бисёр гурӯҳҳои ками шумора ки бо фармони Аллоҳ бар гурӯҳҳои бисёр шумора ғолиб омадаанд. Ғалаба на ба шумораи зиёд, балки ба имон, сабр ва ёрии Аллоҳ аст. Ва Аллоҳ бо сабркунандагон аст, онҳоро ёрӣ медиҳад ва пирӯз мегардонад.»

Фоидаҳои оят:

Аллоҳ бандагони худро бо озмоишҳо месанҷад, то мӯъмин аз мунофиқ ҷудо шавад.
Итоат ба фармони Аллоҳ ва Расул сабаби наздикӣ ба Аллоҳ ва пирӯзӣ аст.
Сабр дар вақти сахтӣ ва камобӣ нишонаи имони қавӣ аст.
Ғалаба на ҳамеша ба шумораи зиёд аст, балки ба имон, яқин ва ёрии Аллоҳ аст.
Кам будани шумораи мӯъминон сабаби ноумедӣ намешавад, агар онҳо бо Аллоҳ бошанд.
Яқин ба рӯзи қиёмат ва вохӯрӣ бо Аллоҳ қалбро қавӣ мегардонад ва дар вақти ҷанг устуворӣ мебахшад.
Аллоҳ ҳамеша бо сабркунандагон аст ва онҳоро танҳо намегузорад.
Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар ҳаёти худ ба Аллоҳ таваккал кунем, сабр пеша кунем ва аз озмоишҳо натарсем, зеро пирӯзӣ аз ҷониби Аллоҳ аст.

📜 Оят 247-251 — Сураи Аль-Бакара

247وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوتَ مَلِكًا ۚ قَالُوا أَنَّىٰ يَكُونُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِّنَ الْمَالِ ۚ قَالَ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ ۖ وَاللَّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَن يَشَاءُ ۚ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ

Пайғамбарашон ба онҳо гуфт: «Худо Толутро подшоҳи шумо кард». Гуфтанд: «Чӣ гуна ӯро бар мо подшоҳӣ бошад? Мо сазовортар аз ӯ ба подшоҳӣ ҳастем ва уро дороии чандоне надодаанд». Гуфт: «Худо ӯро бар шумо баргузидааст ва ба донишу тавони ӯ бияфзудааст ва Худо подшоҳияшро ба хар кӣ хоҳад, диҳад, ки Худо дарбаргиранда ва доност!»

248وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَن يَأْتِيَكُمُ التَّابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِّمَّا تَرَكَ آلُ مُوسَىٰ وَآلُ هَارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلَائِكَةُ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ

Пайғамбарашон гуфт, ки нишони подшохии ӯ ин аст, ки сандуқе, ки оромии дил аз Парвардигоратон ва боқии мероси хонадони Мӯсо ва хонадони Ҳорун дар он аст ва фариштагонаш мебардоранд, назди шумо ояд. Агар мӯъмин бошед, ин барон шумо ибратест.

249فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوتُ بِالْجُنُودِ قَالَ إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلِيكُم بِنَهَرٍ فَمَن شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّي وَمَن لَّمْ يَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّي إِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ ۚ فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلَّا قَلِيلًا مِّنْهُمْ ۚ فَلَمَّا جَاوَزَهُ هُوَ وَالَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ قَالُوا لَا طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ ۚ قَالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُم مُّلَاقُو اللَّهِ كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ ۗ وَاللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ

250وَلَمَّا بَرَزُوا لِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ قَالُوا رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ

Чун бо Ҷолут ва сипоҳаш рӯ ба рӯ шуданд, гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, бар мо сабр бидеҳу моро собитқадам гардон ва бар кофирон пирӯз соз!»

251فَهَزَمُوهُم بِإِذْنِ اللَّهِ وَقَتَلَ دَاوُودُ جَالُوتَ وَآتَاهُ اللَّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمَّا يَشَاءُ ۗ وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُم بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الْأَرْضُ وَلَٰكِنَّ اللَّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ

Пас ба хости Худо онҳоро бишикастанд ва Довуд Ҷолутро бикушт ва Худо ба ӯ подшоҳиву ҳикмат дод ва он чӣ мехост, ба ӯ биёмухт. Ва агар Худо баъзе аз мардумро ба василаи баъзе дигар дафъ намекард, замин фасод мешуд, вале Худо бар ҷахониён фазлу карами хешро арзонӣ медорад.

← Оят 248 📖 Аль-Бакара Оят 250 →

Аль-БакараФеҳристи Қуръон

286Оят

MedinanRevelation

249Оят

Тарҷума — Аль-Бакара 249

Сураи Аль-Бакара Оят 249 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Чун Толут сипоҳашро ба роҳ андохт, гуфт: «Худо шуморо ба…

Сураи Оят 249/286 — Сураи Аль-Бакара البقرة (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Бакара Гӯш кун, Сураи Аль-Бакара Тарҷума, Сураи Аль-Бакара mp3, Сураи Аль-Бакара pdf. Оят 247–251. Ба Тоҷикӣ: Русский.