Сураи Аль-Хакка — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— «Ал-Ҳоққа»: исми фоил аз решаи «ҳаққа» буда, маънои «он чи воқеъ ва дуруст аст»-ро дорад. Дар ин ҷо ба маънои рӯзи қиёмат аст, зеро он рӯз бешубҳа воқеъ мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад онро дурӯғ бихонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят оғози сураи «Ал-Ҳоққа» аст ва Худованди мутаъол бо ин як калима ба рӯзи қиёмат ишора мекунад — он рӯзе, ки вуқуъи он ҳатмӣ ва бешубҳа аст. Ин рӯз ҳамон рӯзест, ки ваъда ва ваъиди Худо дар он ба амал меояд, ҳисобу китоб барпо мешавад ва ҳар кас сазои амали худро мебинад. Номи «Ал-Ҳоққа» аз он ҷиҳат ба ин рӯз дода шудааст, ки он воқеияти собит ва ҳақиқати беинкор аст — на чизест, ки гумон ё хаёл бошад, балки рӯзест, ки ҳатман меояд ва ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз наметавонад аз он гурехт ё онро ботил созад. Худованд дар идомаи сура ба андозаи ҳавли он рӯз ва ҳолатҳои сахти он ишора хоҳад кард, то инсонҳо аз ғафлат бедор шаванд ва барои он рӯз омодагӣ гиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят инсонро ба ёди рӯзи қиёмат меорад ва дили ӯро аз ғафлат бедор мекунад, то ҳамеша ба масъулияти худ дар пеши Худо огоҳ бошад.

— Номи «Ал-Ҳоққа» эътимоди комил ба ваъдаҳои Худоро тақвият мекунад: ҳар чизе ки Худо ваъда кардааст, бешубҳа воқеъ мешавад ва ҳеҷ қуввае наметавонад онро тағйир диҳад.

— Ин оят ба инсон меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои ҳаёти ҷовидонӣ тайёрӣ бинад, ки ин ба ӯ умед ва мақсаднокӣ мебахшад.

— Ёдоварии рӯзи қиёмат инсонро ба адолати Худо боварӣ мебахшад, ки ҳеҷ амали нек ё бад беподош нахоҳад монд, ва ин ба дил оромиш ва ба ҳаёт адолат меорад.