Сураи Аль-Анкабут — Оят 1

1. Маънии калимаҳо:

«الم» — ин ҳарфҳои ҷудогонаи алиф, лом, мим аст, ки дар аввали баъзе сураҳои Қуръон омадааст. Ин ҳарфҳо аз ҳуруфи муқаттаа (ҳарфҳои бурида) мебошанд, ки маънои онҳо ба Аллоҳ маълум аст ва бандагони Ӯ ба онҳо имон меоваранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят бо ҳарфҳои ҷудогонаи «Алиф, Лом, Мим» оғоз меёбад. Ин гуна ҳарфҳо дар оғози чанд сураи Қуръони Карим омадаанд ва ҳикмати онҳо он аст, ки Қуръон аз ҳамин ҳарфҳои оддии алифбо таркиб ёфтааст, ки мардум ҳар рӯз онҳоро истифода мебаранд. Аммо бо вуҷуди ин, касе наметавонад мисли ин Қуръонро биёрад. Ин худи далели мӯъҷиза будани Қуръон аст — яъне аз ҳарфҳои маълуму оддӣ сухани илоҳӣ сохта шудааст, ки монанди онро овардан аз қудрати инсон берун аст. Ҳамин тавр, ин ҳарфҳо ба мардум ишора мекунанд, ки ба ин Китоби бузург гӯш диҳанд ва дар он биандешанд. Маънои дақиқи ин ҳарфҳоро танҳо Аллоҳи Таоло медонад ва мо ба онҳо чунон ки омадааст, имон меоварем.

1. Фоидаҳои оят:

— Қуръони Карим китоби мӯъҷиза аст, ки аз ҳарфҳои оддии алифбо сохта шудааст, вале монанди онро овардан ғайриимкон аст. Ин ба бузургии ин Китоб далолат мекунад.

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръон бо эҳтиром ва таваҷҷуҳ муносибат кунем ва дар маъноҳои он биандешем.

— Имон ба ҳарфҳои муқаттаа ва таслим шудан ба ҳикмати Аллоҳ дар онҳо, қалбро ба фурӯтанӣ ва итоат ба Худованд наздик мекунад.

— Қуръон барои ҳамаи мардум — аз ҳар қишру ҳар сатҳи дониш — роҳнамост, зеро бо забони содда ва фаҳмо омадааст.

— Хондани Қуръон ва андеша дар он сабаби афзун шудани имон ва муҳаббат ба ислом мегардад.