Сураи Аль-Анкабут — Оят 2

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

— «أَحَسِبَ»: оё гумон кард? оё пиндошт?

— «يُتْرَكُوا»: тарк карда шаванд, бенигаҳбон гузошта шаванд.

— «يُفْتَنُونَ»: озмуда шаванд, имтиҳон карда шаванд бо сахтиҳо ва машаққатҳо.

1. Тафсири оят:

Оё мардум гумон кардаанд, ки ҳамин ки гуфтанд: «Имон овардем», онҳо бенигаҳбон ва озмуданашуда тарк карда мешаванд? Ин савол барои сарзаниш ва танбеҳ аст, на барои пурсиши оддӣ. Яъне, оё онҳо пиндоштанд, ки танҳо бо даъвои имон кор тамом мешавад ва ҳеҷ имтиҳоне дар пеш нест? Ҳаргиз чунин нест. Суннати илоҳӣ бар ин аст, ки ҳар кас даъвои имон кунад, бояд озмуда шавад, то ростӣ ва самимияти ӯ ошкор гардад. Озмоиш бо сахтиҳо, машаққатҳо ва душвориҳо сурат мегирад, то равшан шавад, ки оё ин шахс дар имон худ содиқ аст ё на. Пас, танҳо гуфтани «имон овардем» кофӣ нест; балки бояд сабр ва устуворӣ нишон дод. Ва ҳангоме ки Худованд бандаеро дӯст дорад, ӯро ба озмоишҳо дучор месозад, то дараҷааш баланд гардад ва покиза шавад.

1. Фоидаҳо ва дарсҳо:

— Имон танҳо сухан нест, балки амал ва сабр мехоҳад; ҳар даъвои имон бояд бо амал собит шавад.

— Озмоиш ва имтиҳон қисми ҳаёти инсон аст ва ҳеҷ кас аз он эмин нест, пас бояд омода бошем.

— Сабр дар вақти сахтӣ нишонаи имони ҳақиқӣ аст ва сабаби баланд шудани дараҷа дар назди Худованд мегардад.

— Худованд бандагони дӯстдоштаи худро бо озмоишҳо месанҷад, то онҳоро пок гардонад ва мукофоти бузург ато кунад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ҳангоми дучор шудан бо душворӣ ноумед нашавем, балки ба Худованд таваккал кунем ва сабр пеша гирем, зеро ин роҳи расидан ба қурби илоҳӣ ва ҷаннат аст.