Сураи Ар-Рум — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

«الم» — ҳарфҳои ҷудогонаи алиф, лом, мим аст, ки дар аввали баъзе сураҳои Қуръон омадааст. Инҳо ҳарфҳои алифбои арабӣ мебошанд ва маънои зоҳирии онҳо танҳо Худованд медонад; онҳо рамз ва ишорае ба аъҷози Қуръон доранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз ҳарфҳои ҷудогонаи «Алиф, Лом, Мим» иборат аст. Ин гуна ҳарфҳо дар оғози чанд сураи Қуръон омадаанд ва яке аз воситаҳои нишон додани мӯъҷизавияти Қуръон ба шумор мераванд. Қуръон аз ҳамон ҳарфҳое таркиб ёфтааст, ки мардуми араб ҳаррӯза дар гуфтору навиштаҳои худ истифода мебурданд, аммо бо вуҷуди ин, касе натавонист мисли онро биёрад. Ин худи ҳарфҳо ба инсонҳо мефаҳмонанд, ки Қуръон каломи Худованд аст ва аз қудрати башарӣ берун мебошад. Маънои дақиқи ин ҳарфҳоро танҳо Аллоҳи Таъоло медонад ва мо ба он чунон имон меорем, ки он аз ҷониби Парвардигор нозил шудааст.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

— Қуръон каломи Худованд аст ва ҳатто ҳарфҳои аввали сураҳо ба аъҷози он ишора мекунанд.

— Имон овардан ба оятҳои Қуръон, ҳатто вақте ки ҳикмати пурраи онҳоро намедонем, нишонаи таслим ва ихлоси банда аст.

— Қуръон барои ҳамаи давру замонҳо роҳнамост ва омӯхтани он дилҳоро ба Аллоҳ наздик мекунад.

— Ин оят моро ба тафаккур водор мекунад, ки аз ҳарфҳои оддӣ китобе бо чунин бузургӣ ва ҳидоят сохта шудааст, ва ин моро ба муҳаббати Қуръон ва пайравӣ аз он тарғиб менамояд.