Сураи Ар-Рум — Оят 2

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• غُلِبَتِ: мағлуб шуданд, шикаст хӯрданд.
• الرُّومُ: румиён — мардуми Рум (Империяи Рум), ки аҳли китоб буданд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки румиён аз тарафи форсҳо шикаст хӯрданд. Ин ҷанг дар наздиктарин сарзамин — сарҳади Шом ва Форс — ба вуқӯъ пайваст. Форсҳо дар он замон пирӯз шуданд ва румиён мағлуб гардиданд. Аммо ин шикаст ҳамешагӣ набуд; Худованд баъд аз чанд сол пирӯзии румиёнро бар форсҳо ваъда дод. Ин ваъда дар муддате на беш аз даҳ сол ва на камтар аз се сол иҷро мешавад. Ҳукми Худо пеш аз пирӯзӣ ва баъд аз он танҳо ба дасти Ӯст. Рӯзе, ки румиён бар форсҳо пирӯз мешаванд, муъминон аз ёрии Худо ба румиён шодмон мегарданд, зеро румиён аҳли китоб буданд, ҳарчанд китоби худро таҳриф карда бошанд ҳам. Худованд ҳар киро хоҳад, ёрӣ медиҳад ва ҳар киро хоҳад, хор месозад. Ӯ Ғолиби шикастнопазир ва ба бандагони худ Меҳрубон аст. Ин ваъдаи Худо ба амал омад: баъд аз ҳафт сол румиён бар форсҳо пирӯз шуданд ва мусалмонон аз ин пирӯзӣ шодмон гардиданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд ба бандагони худ ваъдаи ёрӣ медиҳад ва ваъдаи Ӯ ҳатман иҷро мешавад, ҳарчанд баъзе вақтҳо дертар бошад ҳам.
• Шикаст ва сахтӣ ҳамешагӣ нест; баъд аз ҳар сахтӣ осонӣ ва баъд аз ҳар шикаст пирӯзӣ меояд.
• Муъминон бояд ба Худо таваккал кунанд ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашаванд.
• Ин оят мӯъҷизаи илмии Қуръонро нишон медиҳад, ки пеш аз вуқӯъ аз пирӯзии румиён хабар додааст ва ин хабар ба амал омадааст.
• Ҳукм ва қудрат танҳо ба дасти Худост; Ӯ ҳар киро хоҳад, ёрӣ медиҳад ва ҳар киро хоҳад, хор месозад.
• Ин оят моро ба сӯи сабр ва умедворӣ ба Худо ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм месозад.