Сураи Аль-Джасия — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

«Ҳо, Мим» — ин ҳарфҳои муқаттаъа (ҳарфҳои бурида) мебошанд, ки маънои зоҳирии онҳо танҳо ба Худованд маълум аст. Инҳо ҳарфҳое аз алифбои арабӣ ҳастанд, ки дар оғози баъзе сураҳои Қуръон омадаанд ва ҳикмати онҳо ба Аллоҳ таъоло вогузор шудааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят бо ҳарфҳои «Ҳо, Мим» оғоз меёбад. Инҳо ҳарфҳои муқаттаъа буда, дар оғози чандин сураҳои Қуръони Карим омадаанд, монанди «Алиф, Лом, Мим» дар аввали сураи Бақара ва ғайра. Ҳикмати зикри ин ҳарфҳо он аст, ки Қуръон аз ҳамин ҳарфҳои оддии алифбои арабӣ таркиб ёфтааст, ки мардуми араб ҳар рӯз онҳоро истифода мебаранд. Аммо бо вуҷуди ин, онҳо наметавонанд мисли Қуръон оят биёранд. Ин худи далели равшани мӯъҷиза будани Қуръон аст ва нишон медиҳад, ки Қуръон каломи Худованд аст, на суханони башар. Ҳамчунин, ин ҳарфҳо барои ҷалби диққати шунавандагон омадаанд, то онҳо ба суханони баъдӣ бодиққат гӯш диҳанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят мӯъҷиза будани Қуръони Каримро нишон медиҳад, зеро Худованд аз ҳарфҳои оддии алифбои арабӣ китобе овардааст, ки ҳеҷ кас наметавонад мисли онро биёрад.

— Қуръон каломи Аллоҳ таъоло буданашро тасдиқ мекунад ва ин боиси афзун шудани имон ва яқини мӯъминон мегардад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Қуръон бо эҳтиром ва таваҷҷуҳ муносибат кунем, зеро ҳар як ҳарфи он ҳикмате дорад.

— Қуръон барои ҳамаи мардум фурӯ фиристода шудааст ва ҳар касе, ки ба он рӯ оварад, роҳи ҳидоятро меёбад.

— Ин оят боиси зиёд шудани муҳаббат ба Қуръон ва хоҳиши омӯхтани он мегардад, чунки Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат барои тамоми оламён аст.