Сураи Аль-Джасия — Оят 2

1. Маънои калимаҳои асосӣ:

— «Танзил»: фурӯ фиристодан, нозил кардан; яъне ин Қуръон аз ҷониби Худо ба тадриҷ фурӯ фиристода шудааст.

— «Ал-Китоб»: китоби осмонӣ, ки Қуръони Карим аст.

— «Ал-Азиз»: Ғолиби тавонманд, ки ҳеҷ кас бар Ӯ ғолиб намешавад ва дар интиқом аз душманон сахтгир аст.

— «Ал-Ҳаким»: Донои ҳикматманд, ки дар офариниш, тақдир ва тадбири корҳо бо ҳикмат амал мекунад ва ҳар чизро муҳкам ва беайб месозад.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръони бузург аз ҷониби Худованди Ғолиби тавонманд фурӯ фиристода шудааст, ки ҳеҷ қуввае бар Ӯ ғолиб намегардад ва ҳангоми интиқом аз душманон бениҳоят сахтгир аст. Ҳамчунин аз ҷониби Худованди Ҳаким нозил шудааст, ки дар офариниш, тақдир ва тадбири ҳамаи корҳо бо ҳикмати комил амал мекунад; ҳар чизро бо камоли эҳком ва устуворӣ месозад, ба гунае ки дар офариниш ва корҳои Ӯ ҳеҷ нуқс ва ноҳамворӣ вуҷуд надорад. Пас ин Китоб аз сарчашмаи иззату ҳикмат фурӯ омадааст ва ҳақ будани он аз ҳамин ҷост.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро бовар медиҳад, ки Қуръон сухани Худост, на сухани одамӣ; бинобар ин дилҳо бояд ба он ором гиранд ва ба он пайравӣ кунанд.

— Номи «Ал-Азиз» моро таскин медиҳад, ки Худо тавонманд аст ва метавонад бандагони худро ҳимоя кунад ва аз душманон интиқом гирад.

— Номи «Ал-Ҳаким» моро бовар медиҳад, ки ҳамаи аҳком ва дастурҳои Қуръон аз рӯи ҳикмат ва ба манфиати мост; ҳатто агар мо ҳикмати баъзе чизҳоро нафаҳмем, Худо доност.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва муҳаббат ба Қуръон ташвиқ мекунад, зеро он аз ҷониби Худованди тавонманд ва ҳаким ба мо расидааст ва роҳи наҷот дар он аст.

— Ва моро водор мекунад, ки бо эҳтиром ва итоат ба Қуръон муносибат кунем ва онро дастури ҳаёти худ қарор диҳем.