Сураи Аль-Кариа — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

— Ал-Қориъа: калимаест, ки аз решаи «қаръ» гирифта шудааст ва маънои «задан», «кӯфтан»-ро дорад. Дар ин ҷо ба маънои рӯзи қиёмат аст, зеро он рӯз дилҳои мардумро бо даҳшату ҳавли худ метарконад ва ба тапиш меорад.

1. Тафсири оят:

Ин оят оғози сураи «Ал-Қориъа» буда, ба рӯзи қиёмат ишора мекунад. Ал-Қориъа номи рӯзи қиёмат аст, зеро он рӯз бо сахтиҳо ва даҳшатҳои азими худ ба дилҳои одамон мезанад ва онҳоро ба ларза меорад. Ҳамаи мардум аз ҳавли он рӯз ба худ меоянд ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад. Ин оят ба мо хотиррасон мекунад, ки рӯзе фаро мерасад, ки ҳамаи аъмоли инсон ба ҳисоб гирифта мешавад ва ҳар кас натиҷаи кирдори худро мебинад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро ба ёди рӯзи қиёмат меорад ва моро водор мекунад, ки барои он рӯз омодагӣ бигирем.

— Он ҳисси масъулиятро дар дили инсон бедор мекунад ва ӯро аз гуноҳу хатоҳо бозмедорад.

— Ёдоварӣ мекунад, ки дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ дар охират аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша ба Худо таваккал кунем ва аз адлу ҳикмати Ӯ натарсем, балки ба раҳмати Ӯ умедвор бошем.

— Ва моро ба сӯи некӯкорӣ, ростқавлӣ ва адолат ҳидоят мекунад, то дар рӯзи қиёмат аз наҷотёфтагон бошем.