Сураи Аль-Кариа — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

• Ал-Қориъа: Он чизе, ки дилҳоро бо шиддати худ ба ларза меорад ва сахт зарба мезанад. Ин номи яке аз номҳои рӯзи қиёмат аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят баъд аз зикри номи «Ал-Қориъа» омада, барои бузург доштани он рӯз ва нишон додани даҳшату ҳавлаи он аст. Худованд мепурсад: «Ал-Қориъа чист?» — яъне кадом аст он рӯзи сахте, ки дилҳоро ба ларза меорад ва аз шиддати ҳодисаҳояш мардумро ба ҳайрат мегузорад? Ин савол барои он аст, ки азамату бузургии он рӯзро дар дилҳо ҷой диҳад ва одамонро ба андеша водорад, ки он рӯз ҳақиқатест бузург ва ҳамагон бояд барои он омода бошанд. Он рӯз сахт ба дилҳо зарба мезанад ва ҳеҷ кас аз ҳавлаи он дар амон нест.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки бузургии рӯзи қиёматро ҳамеша дар ёд дошта бошем ва худро барои он омода созем.
• Нишон медиҳад, ки Қуръон бо услуби саволу ҷавоб дилҳоро бедор мекунад ва ба андеша даъват менамояд.
• Дарк кардани даҳшати он рӯз сабаби зиёд шудани тақво ва амалҳои нек мегардад.
• Ин оят моро ба ёди неъматҳои Худованд ва раҳмати Ӯ дар рӯзҳои сахтӣ наздик месозад ва ба сӯи имон ва некӯкорӣ тарғиб мекунад.