Сураи Аль-Кариа — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «نَارٌ»: оташ.

— «حَامِيَةٌ»: бағоят гарм, аз ҳад зиёд тафсон.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи тавсифи он ҷоест, ки гунаҳкорон ба он ҷо дучор мешаванд. Гуфта мешавад, ки он оташест бағоят гарм ва тафсон, ки ҳарораташ аз ҳарорати оташи дунё ба маротиб баландтар аст. Ин оташ бо сӯзишвории бузург афрӯхта шуда, ҳаргиз хомӯш намешавад ва аз шиддати гармиаш ҳеҷ чиз дар он ором намегирад. Ин ҷост ки барои онҳое, ки дар дунё аз роҳи ҳақ рӯй гардонда буданд, омода шудааст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати амалҳои бад ҷиддӣ аст ва бояд аз он бипарҳезем.

— Ёдовар мешавад, ки раҳмати Худованд ба бандагонаш бузург аст ва ҳар кас метавонад бо тавба ва амали нек ба сӯи Ӯ баргардад.

— Моро ба андеша водор мекунад, ки неъматҳои дунё гузарандаанд ва бояд барои охират кӯшиш кунем.

— Ин оят дилро нарм мекунад ва ба сӯи итоати Худо ва дурӣ аз гуноҳ ҳидоят менамояд.