Сураи Аль-Кариа — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «أَدْرَاكَ»: огоҳ кард, фаҳмонд, ба ту дониш дод.

— «مَا هِيَهْ»: он чист? яъне ин ҳовия (гӯр ё оташи дӯзах) чист?

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба Пайғамбар (с) муроҷиат карда, азимат ва ҳавли он ҷойро таъкид мекунад ва мефармояд: ту чӣ медонӣ, ки он ҳовия чист? Ин савол барои бузург нишон додани он аст, ки ҳеҷ кас ҳақиқати онро ба пуррагӣ дарк карда наметавонад. Он ҷойи сахт ва ҳавлнокест, ки Худованд барои гунаҳкорон омода кардааст ва аз шиддати азобу ҳарос, тавсифи он аз тасаввури инсон берун аст. Ҳамин тавр, оят одамро огоҳ мекунад, ки аз амалҳои бад бипарҳезад ва ба сӯи некӣ рӯй оварад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҷазои Худованд ҷиддӣ ва бузург аст, пас бояд ҳамеша эҳтиёткор бошем.

— Худованд бандагонашро тарбия мекунад, то онҳо аз оқибати бад битарсанд ва ба роҳи рост оянд.

— Дарк кардани бузургии қиёмат ва дӯзах ба инсон кӯмак мекунад, ки дунёро ғояти ҳаёт нашуморад ва ба охират таваҷҷуҳ кунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Худо боварӣ дошта, аз азоби Ӯ паноҳ барем ва ба раҳмати Ӯ умедвор бошем.