Сураи Ан-Наба — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «النَّبَإِ»: хабар, огоҳӣ; чизе, ки бузург ва муҳим аст.

— «الْعَظِيمِ»: бузург, азим, бошараф.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки Худованд дар бораи он чизе, ки кофирон аз якдигар мепурсиданд, сухан мегӯяд. Онон аз як хабари бузург ва муҳим суол мекарданд ва дар бораи он ба баҳс медаромаданд. Ин хабари азим Қуръони Карим аст, ки бар Паёмбар (с) нозил шудааст ва аз рӯзи қиёмат ва зинда шудани мардум пас аз марг хабар медиҳад. Ҳамон рӯзе, ки кофирони Қурайш дар вуқӯи он шак доштанд ва онро дурӯғ мешумурданд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин хабари бузург метавонад худи рӯзи қиёмат ва баъс (зиндашавӣ) бошад, ки Қуръон аз он хабар додааст. Дар ҳар ду ҳолат, ин оят баён мекунад, ки мардум аз чизи бузург ва сарнавиштсоз суол мекарданд, вале ба ҷои тафаккур ва имон овардан, ба шакку инкор машғул буданд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон ва хабари рӯзи қиёмат то чандон бузург ва муҳиманд, ки мардум бояд дар бораи онҳо ҷиддӣ андеша кунанд, на ин ки ба шакк ва инкор машғул шаванд.

— Қуръони Карим китобест, ки аз ҳақиқатҳои бузург хабар медиҳад ва инсонро ба сӯи имон ва амали нек ҳидоят мекунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои баҳсу ҷанҷол дар бораи чизҳои бузург, ба онҳо имон оварем ва аз онҳо ибрат гирем.

— Ҳақиқати рӯзи қиёмат ва баъс яке аз асосҳои имон аст, ки Қуръон бо далоили равшан онро собит мекунад ва инсонро ба омодагӣ барои он рӯз даъват менамояд.