Сураи Ан-Наба — Оят 3

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «مُخْتَلِفُونَ»: ихтилофкунандагон, яъне онҳое, ки дар бораи он хабар ихтилоф доранд; баъзе тасдиқ мекунанд ва баъзе инкор мекунанд, ё онро ба гунаҳои гуногун тавсиф менамоянд.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки мардум дар бораи хабарҳои бузург — яъне Қуръони азим ва рӯзи қиёмат — ба баҳс ва ихтилоф мепардозанд. Баъзе аз кофирони Қурайш онро ҷоду, шеър, коҳинӣ ё афсонаҳои пешиниён мегуфтанд, баъзе дигарон онро инкор мекарданд ва баъзеҳо тасдиқ менамуданд. Ҳамин тавр, онҳо дар бораи он хабар ба ихтилоф афтода буданд, дар ҳоле ки он ҳақиқате равшан ва собит аст. Қуръон хабари бузургро дар бораи ҳаёти баъд аз марг ва рӯзи ҷазо баён мекунад, вале онҳо ба ҷои тафаккур ва қабули ҳақиқат, ба шакку баҳс машғул шуданд.

1. Фоидаҳои омӯзанда:

— Қуръон китоби ҳидоят аст ва бояд онро бо дили кушода ва тафаккур қабул кард, на бо ихтилоф ва инкор.

— Ихтилоф дар бораи ҳақиқатҳои асосии имон, ба монанди рӯзи қиёмат, боиси гумроҳӣ мегардад.

— Худованд оятҳои худро равшан баён мекунад, то мардум ба ҳақиқат бирасанд ва аз шакку баҳс дурӣ ҷӯянд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо эҳтиром бихонем, дар маънои он биандешем ва аз ихтилофи беҳуда парҳез кунем.

— Имон ба Қуръон ва рӯзи қиёмат сабаби наҷот ва саодат дар ду ҷаҳон аст, пас биёед бо итминон ва тасдиқ ба он рӯй орем.