Сураи Ан-Наба — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• عَمَّ: ин калима аз "عَنْ مَا" таркиб ёфтааст, яъне "аз чӣ чизе?" ё "дар бораи чӣ чизе?"
• يَتَسَاءَلُونَ: аз шакли "тасаоул" аст, ки маънои аз якдигар пурсиданро дорад; яъне баъзеашон аз баъзеи дигар мепурсанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят бо саволи тааҷҷубовар оғоз мешавад, ки ба мушрикону кофирони Қурайш нигаронида шудааст. Онҳо дар бораи чизе аз якдигар мепурсиданд ва баҳсу гуфтугӯ мекарданд. Он чизе, ки онҳо дар бораи он саволу баҳс мекарданд, хабари бузург буд — яъне Қуръони азим, ки аз рӯзи қиёмат ва зинда шудани мардум пас аз марг хабар медод. Кофирони Қурайш ин хабарро дур аз ақл мешумурданд ва онро дурӯғ меҳисобиданд. Баъзеашон аз баъзеи дигар мепурсиданд, ки оё ин сухан рост аст ё не? Оё воқеан мардум пас аз марг зинда мешаванд?

Ин савол дар шакли истифҳом омадааст, то аҳамияти он чизеро, ки онҳо дар бораи он баҳс мекарданд, бузург нишон диҳад. Гӯё гуфта мешавад: чӣ чизест, ки шумо дар бораи он ин қадар саволу баҳс мекунед? Оё ин хабар он қадар бузург нест, ки шумо бояд ба он бовар кунед ва аз он ғофил нашавед?

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръони Карим китобест, ки ҳатто душманонаш низ натавонистанд аз он беэътиноӣ кунанд ва дар бораи он баҳсу савол мекарданд. Ин худи далели бузургии Қуръон аст.
• Масъалаи қиёмат ва зинда шудани пас аз марг масъалаи бисёр муҳим аст, ки инсон бояд дар бораи он андеша кунад ва ба он имон оварад.
• Ислом даъват мекунад, ки инсон дар бораи ҳақиқатҳои бузург андеша кунад ва аз саволу ҷустуҷӯ натарсад, балки бо далелу бурҳон ба ҳақиқат бирасад.
• Қуръон ба забони равшан ва фаҳмо сухан мегӯяд ва ҳатто саволҳои шубҳаовари душманонро барои равшан кардани ҳақиқат истифода мебарад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки дар бораи чизҳои муҳими ҳаёт андеша кунем ва аз якдигар бипурсем, то ба ҳақиқат наздиктар шавем.