Laa yukalliful-laahu nafsan illaa wus`ahaa; lahaa maa kasabat wa `alaihaa maktasabat; Rabbanaa la tu`aakhiznaa in naseenaaa aw akhtaanaa; Rabbanaa wa laa tahmil-`alainaaa isran kamaa hamaltahoo `alal-lazeena min qablinaa; Rabbanaa wa laa tuhammilnaa maa laa taaqata lanaa bih wa`fu `annaa waghfir lanaa warhamnaa; Anta mawlaanaa fansurnaa `alal qawmil kaafireen
📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)
📖 Ба Тоҷикӣ
Худо ҳеҷ касро ҷуз ба андозаи тоқаташ амр намекунад. Некиҳои ҳар кас аз они худи уст ва бадиҳояш аз они худи ӯст. «Эй Парвардигори мо, агар фаромӯш кардаем ё хатое кар даем, моро бозхост макун! Эй Парвардигори мо, он гуна ки бар умматҳои пеш аз мо таклифи вазнин ниҳодӣ, таклифи вазнин бар мо манеҳ ва он чиро, ки тоқати он надорем, бар мо таклиф макун! Гуноҳи мо бубахш ва моро биёмурз ва бар мо раҳмат овар! Ту хоҷаи мо хастӣ. Пас моро бар гурӯҳи кофирон ғолиб гардон!»
🌐 Additional reference in Русский
🌐 Русский
И не возложит Бог на душу груз, Что больше, чем она поднимет; Окупит доброе Он ей сполна, Сполна накажет за дурное. "Владыка наш! Ты пощади нас, Коли забудемся и упадем во грех! Владыка наш! Не возложи те тяготы на нас, Что возложил на тех, которые до нас (грешили). Владыка наш! Не положи на плечи нам тот груз, Поднять который нету мОчи! Прости нам и пошли Свое прощенье, Будь милостивым к нам! Ты - Покровитель наш, Так помоги же нам против неверных".
وُسْعَهَا: қувва ва тавони он нафас, яъне андозаи имконият ва қобилияти он.
كَسَبَتْ: он чи аз амалҳои нек ба даст овард.
اكْتَسَبَتْ: он чи аз гуноҳ ва амалҳои бад содир кард.
إِصْرًا: бори гарон ва вазифаҳои сахт.
طَاقَةَ: тоқат ва тавон, яъне қувваи иҷрои кор.
مَوْلَانَا: Сарвару ёвари мо, соҳиби иқтидор ва тадбири корҳои мо.
Тафсири оят:
Худованди Мутаъол ҳеҷ касро ба амале, ки берун аз қувва ва тавони ӯст, мукаллаф намекунад; зеро дини Худо бар осонӣ бино шудааст ва дар он машаққат нест. Пас ҳар кас амали нек анҷом диҳад, подоши он ба худи ӯ мерасад ва ҳеҷ чиз аз савоби ӯ кам карда намешавад; ва ҳар кас амали бад анҷом диҳад, ҷазои он бар гардани худи ӯст ва каси дигар онро ба дӯш намегирад.
Сипас Худованд ба бандагонаш таълим медиҳад, ки чӣ гуна дуо кунанд ва бигӯянд: «Эй Парвардигоро! Агар мо чизеро фаромӯш кардем ё хатое содир кардем, моро муҳосиба накун ва ҷазо надеҳ. Эй Парвардигоро! Бар мо боре гарон нагузор, чунон ки бар умматҳои пеш аз мо — монанди яҳудиён — гузошта будӣ ва онҳоро ба сабаби зулмашон ба вазифаҳои сахт мукаллаф кардӣ. Эй Парвардигоро! Он чиро, ки мо тоқати онро надорем, аз амалҳо ва фармонҳо бар дӯши мо нагузор. Аз гуноҳони мо даргузар ва онҳоро маҳв кун, айбҳои моро бипӯш ва моро бибахш, ва ба мо раҳм кун. Ту Сарвару Ёвари мо ҳастӣ, пас моро бар мардуми кофир пирӯз гардон, ки пирӯзӣ танҳо аз ҷониби Туст».
Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:
Дини Ислом дини осонӣ ва меҳрубонӣ аст; Худованд ҳеҷ гоҳ бандаи худро ба коре, ки аз тавони ӯ берун аст, мукаллаф намекунад. Ин боиси оромиши дил ва умедворӣ ба раҳмати Худованд мегардад.
Ҳар кас масъули амали худист; на подоши некии касе ба дигаре мерасад ва на ҷазои бадии касе бар гардани дигаре меафтад. Ин оят инсонро ба масъулиятшиносӣ ва худмуҳосибагӣ тарғиб мекунад.
Худованд ба бандагонаш дуои зебо ва пурмазмун таълим медиҳад, ки дар он талабгори бахшиш, раҳмат ва пирӯзӣ бар кофирон аст. Ин нишон медиҳад, ки дуо ва илтиҷо ба Худованд роҳи раҳоӣ аз машаққат ва ба даст овардани ёрӣ аст.
Ояти карима ба мо меомӯзад, ки ҳангоми фаромӯшӣ ва хато ба Худованд паноҳ барем ва аз Ӯ бахшиш бихоҳем; зеро Ӯ Ғафуру Раҳим аст ва бандагони худро дӯст медорад.
Ин оят дили инсонро ба Ислом ва Қуръони Карим гарм мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Худованд на танҳо одил, балки меҳрубон ва бахшанда аст ва ҳеҷ гоҳ бандаи худро танҳо намегузорад.
Худо ҳеҷ касро ҷуз ба андозаи тоқаташ амр намекунад. Некиҳои ҳар кас аз они худи уст ва бадиҳояш аз они худи ӯст. «Эй Парвардигори мо, агар фаромӯш кардаем ё хатое кар даем, моро бозхост макун! Эй Парвардигори мо, он гуна ки бар умматҳои пеш аз мо таклифи вазнин ниҳодӣ, таклифи вазнин бар мо манеҳ ва он чиро, ки тоқати он надорем, бар мо таклиф макун! Гуноҳи мо бубахш ва моро биёмурз ва бар мо раҳмат овар! Ту хоҷаи мо хастӣ. Пас моро бар гурӯҳи кофирон ғолиб гардон!»
Аз они Худост, ҳар чӣ дар осмонҳову замин аст. Он чиро, ки дар дил доред, хоҳ, ошкораш созед ё пушидааш доред, Худо шуморо ба он бозхост хоҳад кард. Пас ҳар киро, ки бихоҳад, меомурзад ва ҳар киро бихоҳад, азоб мекунад. Ва Худо бар ҳар коре тавоност!
Худо ҳеҷ касро ҷуз ба андозаи тоқаташ амр намекунад. Некиҳои ҳар кас аз они худи уст ва бадиҳояш аз они худи ӯст. «Эй Парвардигори мо, агар фаромӯш кардаем ё хатое кар даем, моро бозхост макун! Эй Парвардигори мо, он гуна ки бар умматҳои пеш аз мо таклифи вазнин ниҳодӣ, таклифи вазнин бар мо манеҳ ва он чиро, ки тоқати он надорем, бар мо таклиф макун! Гуноҳи мо бубахш ва моро биёмурз ва бар мо раҳмат овар! Ту хоҷаи мо хастӣ. Пас моро бар гурӯҳи кофирон ғолиб гардон!»
SurahQuran.com was founded as a humble effort to serve the Noble Book and the pure Sunnah, to invite people to Allah, and to make the religious sciences accessible according to the methodology of the Quran and Sunnah. We praise and thank Allah for His grace, and we ask Him to accept our work and make it sincere for His noble Face.