Surja Lukman — Ajet 1

Kuptimet e fjalëve:

"Elif, Lam, Mim" — Këto janë shkronja të veçuara (huruf mukata'a) që gjenden në fillim të disa sureve të Kuranit. Ato nuk kanë kuptim të veçantë leksikor që mund të përkthehet, por janë një mrekulli gjuhësore e Kuranit.

Tefsiri i ajetit:

"Elif, Lam, Mim" — Këto janë shkronja të ndara që përmenden në fillim të disa sureve kuranore. Ato janë një sfidë elokuente për arabët, sepse Kurani është i përbërë nga të njëjtat shkronja që ata përdorin në gjuhën e tyre, megjithatë ata nuk mund të sjellin diçka të ngjashme me të. Këto shkronja tregojnë mrekullinë e Kuranit dhe tërheqin vëmendjen e dëgjuesit për të dëgjuar atë që vjen pas tyre. Disa dijetarë kanë thënë se këto shkronja janë ndër të fshehtat e Allahut, të cilat Ai i di vetëm, dhe ne besojmë në to ashtu siç janë zbritur, pa u thelluar në kuptimin e tyre të brendshëm. Ato gjithashtu tregojnë se Kurani është libër i përbërë nga shkronja të njohura, por askush nuk mund të sjellë të ngjashëm me të.

Përfitimet nga ajeti:

1. Këto shkronja tregojnë mrekullinë e Kuranit dhe fuqinë e Allahut, sepse Ai sfidon njerëzit me shkronjat që ata i njohin mirë, por ata nuk mund të prodhojnë asnjë sure të ngjashme.
2. Ato na mësojnë t'i nënshtrohemi Allahut në ato gjëra që nuk i kuptojmë plotësisht, sepse besimi ynë nuk kërkon domosdoshmërisht të kuptojmë çdo gjë, por kërkon bindje dhe dorëzim.
3. Këto shkronja tërheqin vëmendjen e lexuesit dhe dëgjuesit për të reflektuar mbi Kuranin dhe për t'u përgatitur për të dëgjuar mesazhin hyjnor që vjen pas tyre.
4. Ato theksojnë se Kurani është fjalë e Allahut, i cili ka zbritur në gjuhën arabe, dhe se asnjë njeri nuk mund të sjellë diçka të ngjashme me të, pavarësisht përpjekjeve të tij.