Сураи Лукман — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

«الم» — ин ҳарфҳои ҷудогонаи алиф, лом, мим аст, ки дар аввали баъзе сураҳои Қуръон омадааст. Ин ҳарфҳо ба таври мустақил маънои луғавӣ надоранд ва сирри онҳо назди Аллоҳ таъоло аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз ҳарфҳои буридаи «алиф, лом, мим» иборат аст, ки дар оғози сураи Лукман омадааст. Ин гуна ҳарфҳо дар чандин сураҳои Қуръони Карим, аз қабили сураи Бақара, Оли Имрон, Анъом, Аъроф ва ғайра низ зикр шудаанд. Доноёни илми тафсир гуфтаанд, ки ин ҳарфҳо барои ҷалби таваҷҷуҳи шунавандагон ва нишон додани эъҷози Қуръон омадаанд: Қуръон аз ҳамин ҳарфҳои оддии алифбо таркиб ёфтааст, ки арабҳо ҳар рӯз онҳоро истифода мебаранд, аммо ҳеҷ кас наметавонад мисли онро биёрад. Ин худи далели он аст, ки Қуръон каломи Худованд аст, на суханони башар. Ҳикмати дақиқи ин ҳарфҳо пурра назди Аллоҳ таъоло маълум аст ва бандагони Ӯ танҳо метавонанд ба он имон биёваранд ва таслим шаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро водор мекунад, ки ба Қуръони Карим бо эҳтиром ва тавозуъ муносибат кунем, зеро ҳатто ҳарфҳои аввали сураҳо низ ҳикмати бузург доранд.

— Қуръон мӯъҷиза аст ва ин ҳарфҳо яке аз нишонаҳои эъҷози он мебошанд; пас бояд мо ба он боварӣ дошта бошем ва онро дастури ҳаёти худ қарор диҳем.

— Дар оят сабр ва таслим ба амри Аллоҳ таъоло таълим дода мешавад: ҳар чизеро, ки ҳикматашро нафаҳмем, бояд ба дониши бепоёни Худованд супорем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръон китоби осон ва наздик ба фаҳми инсон аст, чунки аз ҳарфҳои ҳамон забоне сохта шудааст, ки мардум ҳар рӯз бо он сухан мегӯянд; пас ҳеҷ баҳонае барои дурӣ аз он нест.

— Хондани ин оят ва андеша кардан дар бораи он дилро ба имон ва муҳаббат ба Қуръон наздиктар мегардонад ва инсонро ба сӯи амал ба дастурҳои он ҳидоят мекунад.