Сураи Лукман — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تِلْكَ — ин ишора ба оятҳоест, ки дар ин сура ё дар Қуръон омадаанд.
• آيَاتُ — ҷамъи «оя», яъне нишонаҳо ва ҷумлаҳои равшани Қуръон.
• الْكِتَابِ — Қуръони Карим.
• الْحَكِيمِ — соҳиби ҳикмат, яъне китобе, ки суханонаш пур аз ҳикмат ва дурусту устувор аст.

1. Тафсири оят:

Ин оятҳое, ки бар ту — эй Паёмбар — нозил шудаанд, оятҳои он китоби бузурганд, ки Худованд онро бо ҳикмати комил фурӯ фиристодааст. Ҳар як ояти ин китоб нишонае равшан аз роҳи рост аст ва ба ҳақиқат ҳидоят мекунад. Ин китоб дорои ҳикмати баланд аст: аҳкоми он дурусту одилона, хабарҳои он рост ва суханонаш аз ҳар гуна нуқсон пок аст. Ҳар касе ба он рӯй оварад, ба роҳи дуруст ҳидоят меёбад ва ҳар касе аз он рӯй гардонад, дар гумроҳӣ мемонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Қуръон китоби ҳикмат аст; ҳар сухани он ба манфиати инсон аст ва ӯро ба некӣ ва саодат даъват мекунад.
• Ин оятҳо нишонаҳои равшани Худованд ҳастанд, ки инсонро аз торикӣ ба рӯшноӣ мебаранд.
• Ҳар касе ба Қуръон пайравӣ кунад, дар зиндагӣ ва охират комёб мешавад, зеро он аз ҷониби Худованди доно ва ҳаким нозил шудааст.
• Хондани Қуръон ва андеша кардан дар маъноҳои он дилро ором ва ақлро равшан месозад.
• Ин китоб барои тамоми одамон раҳнамост; ҳар касе, ки хоҳиши ҳақиқатро дорад, дар он ҷавоби ҳамаи саволҳои худро меёбад.