الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوبًا عِندَهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنجِيلِ يَأْمُرُهُم بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَاهُمْ عَنِ الْمُنكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالْأَغْلَالَ الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِمْ ۚ فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنزِلَ مَعَهُ ۙ أُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ١٥٧
🔤 Transliteration
Allazeena yattabi`oonar Rasoolan Nabiyyal ummiyyal lazee yajidoonahoo maktooban `indahum fit Tawraati wal Injeeli yaa muruhum bilma`roofi wa yanhaahum `anil munkari wa yuhillu lahumul taiyibaati wa yuharrimu `alaihimul khabaaa`isa wa yada`u `anhum israhum wal aghlaalal latee kaanat `alaihim; fallazeena aamanoo bihee wa `azzaroohu wa nnasaroohu wattaba`un nooral lazeee unzila ma`ahooo ulaaa`ika humul muflihoon
📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)
📖 Ба Тоҷикӣ
онон, ки аз ин расул, ин паёмбари уммӣ, ки номашро дар Тавроту Инҷили худ навишта меёбанд, пайравӣ мекунанд — он кӣ ба некӣ фармонашон медиҳад ва аз ношоист бозашон медорад ва чизҳои покизаро бар онҳо ҳалол мекунад ва чизҳои нопокро ҳаром ва бори гаронашонро аз дӯшашон бармедорад ва банду занҷирашонро мекушояд. Пас касоне, ки ба ӯ имон оварданд ва ҳурматашро нигоҳ доштанд ва ёриаш карданд ва аз он китоб, ки ба ӯ нозил кардаем, пайравӣ карданд, наҷот ёфтагонанд!»
🌐 Additional reference in Русский
Маънои калимаҳои душворфаҳм: الرَّسُولَ : Паёмбар, фиристодашуда.النَّبِيَّ : Паёмбар, хабардиҳанда аз ҷониби Худо.الْأُمِّيَّ : Касе ки хондан ва навиштан намедонад; ба модар нисбат дода шудааст, яъне ба ҳамон ҳолате ки модараш ӯро таваллуд кардааст.مَكْتُوبًا : Навишташуда, сабтшуда.الطَّيِّبَاتِ : Чизҳои пок ва ҳалол, чизҳои хуш ва фоиданок.الْخَبَائِثَ : Чизҳои нопок ва бад, чизҳои зишт ва зараровар.إِصْرَهُمْ : Бори гарон, вазифаҳои сахт ва душвор.الْأَغْلَالَ : Занҷирҳо, қайдҳо; дар ин ҷо маҷозан ба маънои вазифаҳои гарон ва маҳдудиятҳои сахт.عَزَّرُوهُ : Ӯро бузург доштанд, эҳтиром ва иззат карданд.النُّورَ : Нур, равшанӣ; дар ин ҷо ба маънои Қуръони Карим.Тафсири оят: Ин оят дар бораи он гурӯҳе сухан мегӯяд, ки Худованд раҳмату марҳамати худро барои онҳо навиштааст. Онҳо касоне ҳастанд, ки аз Паёмбари Худо — Муҳаммад (с) пайравӣ мекунанд. Ӯ Паёмбарест, ки хондан ва навиштан намедонад ва дониши ӯ танҳо аз ҷониби Худованд аст. Ин Паёмбар дар китобҳои осмонӣ — Таврот ва Инҷил — бо сифатҳо ва нишонаҳои худ навишта шудааст ва аҳли китоб ӯро дар он китобҳо мешиносанд.
Ин Паёмбар мардумро ба корҳои нек ва писандида фармон медиҳад ва аз корҳои зишт ва ношоиста бозмедорад. Чизҳои пок ва ҳалолро барои онҳо ҳалол мегардонад ва чизҳои нопок ва зарароварро ҳаром мекунад. Ҳамчунин бори гарон ва вазифаҳои сахтеро, ки бар дӯши мардуми пешин буд, аз онҳо бармедорад. Масалан, дар шариатҳои пешин барои қатл ҳатман қисос воҷиб буд, хоҳ қатл қасдона бошад хоҳ хато; ё ин ки либос ва бадани худро бо қайчӣ буридан лозим буд, агар ба он наҷосат расад; ё ин ки кор кардан дар рӯзи шанбе ҳаром буд ва намоз танҳо дар калисоҳо ҷоиз буд. Ҳамаи ин сахтиҳо бо омадани ин Паёмбар аз мардум бардошта шуд.
Пас касоне ки ба ин Паёмбар имон оварданд, ӯро бузург доштанд, эҳтиром карданд ва дар муқобили душманон ёрӣ доданд ва аз он нур — яъне Қуръони Карим, ки бо ӯ нозил шудааст — пайравӣ карданд, ҳамоно онҳо комёб ва растагор ҳастанд. Онҳо ба он чизе, ки Худованд ба бандагони мӯъмини худ ваъда додааст, хоҳанд расид ва аз он чизе, ки аз он метарсанд, дур хоҳанд монд.
Фоидаҳои ин оят: Ин оят нишон медиҳад, ки пайравӣ аз Паёмбари Худо (с) роҳи раҳмат ва саодат аст. Ҳар касе ки ба ӯ имон оварад ва аз ӯ пайравӣ кунад, ба комёбӣ мерасад. Худованд дар ин оят сифатҳои неки Паёмбар (с)-ро баён мекунад: ӯ мардумро ба некӣ фармон медиҳад, аз бадӣ бозмедорад, чизҳои покро ҳалол ва чизҳои нопокро ҳаром мегардонад. Ин нишон медиҳад, ки дини Ислом дини осонӣ, покӣ ва некӣ аст. Худованд бори гарон ва вазифаҳои сахти шариатҳои пешинро аз уммати ин Паёмбар бардоштааст. Ин раҳмат ва марҳамати Худованд ба ин уммат аст. Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръони Карим — ки нур ва равшании Худованд аст — пайравӣ кунем ва онро дастури ҳаёти худ қарор диҳем. Комёбӣ ва растагорӣ танҳо дар имон ба Худо, пайравӣ аз Паёмбар (с) ва амал ба Қуръон аст. Ин оят ба мо умед медиҳад, ки агар ин роҳро интихоб кунем, ба саодати дунё ва охират хоҳем расид.
ٱلَّذِينَ يَتَّبِعُونَ ٱلرَّسُولَ ٱلنَّبِيَّ ٱلۡأُمِّيَّ ٱلَّذِي يَجِدُونَهُۥ مَكۡتُوبًا عِندَهُمۡ فِي ٱلتَّوۡرَىٰةِ وَٱلۡإِنجِيلِ يَأۡمُرُهُم بِٱلۡمَعۡرُوفِ وَيَنۡهَىٰهُمۡ عَنِ ٱلۡمُنكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ ٱلطَّيِّبَٰتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيۡهِمُ ٱلۡخَبَٰٓئِثَ وَيَضَعُ عَنۡهُمۡ إِصۡرَهُمۡ وَٱلۡأَغۡلَٰلَ ٱلَّتِي كَانَتۡ عَلَيۡهِمۡۚ فَٱلَّذِينَ ءَامَنُواْ بِهِۦ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَٱتَّبَعُواْ ٱلنُّورَ ٱلَّذِيٓ أُنزِلَ مَعَهُۥٓ أُوْلَٰٓئِكَ هُمُ ٱلۡمُفۡلِحُونَ ١٥٧
онон, ки аз ин расул, ин паёмбари уммӣ, ки номашро дар Тавроту Инҷили худ навишта меёбанд, пайравӣ мекунанд — он кӣ ба некӣ фармонашон медиҳад ва аз ношоист бозашон медорад ва чизҳои покизаро бар онҳо ҳалол мекунад ва чизҳои нопокро ҳаром ва бори гаронашонро аз дӯшашон бармедорад ва банду занҷирашонро мекушояд. Пас касоне, ки ба ӯ имон оварданд ва ҳурматашро нигоҳ доштанд ва ёриаш карданд ва аз он китоб, ки ба ӯ нозил кардаем, пайравӣ карданд, наҷот ёфтагонанд!»
🖼️ Save Image
🎬 Save Video
📜 Оят 155-159 — Сураи Аль-Араф
155 وَاخْتَارَ مُوسَىٰ قَوْمَهُ سَبْعِينَ رَجُلًا لِّمِيقَاتِنَا ۖ فَلَمَّا أَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ قَالَ رَبِّ لَوْ شِئْتَ أَهْلَكْتَهُم مِّن قَبْلُ وَإِيَّايَ ۖ أَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ السُّفَهَاءُ مِنَّا ۖ إِنْ هِيَ إِلَّا فِتْنَتُكَ تُضِلُّ بِهَا مَن تَشَاءُ وَتَهْدِي مَن تَشَاءُ ۖ أَنتَ وَلِيُّنَا فَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا ۖ وَأَنتَ خَيْرُ الْغَافِرِينَ
Мӯсо барои ваъдагоҳи Мо аз миёни қавмаш ҳафтод мардро бигирифт. Чун зилзила онҳоро фурӯ гирифт, гуфт: «Эй Парвардигори ман, агар мехостӣ онҳоро ва маро пеш аз ин ҳалок мекардӣ. Оё ба хотири корҳое, ки бехирадони мо анҷом додаанд, моро ба ҳалокат мерасонӣ? Ва ин ҷуз имтиҳони Ту нест. Ҳар касро бихоҳӣ, ба он гумроҳ мекунӣ ва ҳар касро бихоҳӣ, ҳидоят. Ту ёвари мо ҳастӣ, моро биёмурз ва бар мо бибахшой, ки Ту беҳтарини бахшояндагонӣ!
156 ۞ وَاكْتُبْ لَنَا فِي هَٰذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الْآخِرَةِ إِنَّا هُدْنَا إِلَيْكَ ۚ قَالَ عَذَابِي أُصِيبُ بِهِ مَنْ أَشَاءُ ۖ وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ ۚ فَسَأَكْتُبُهَا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَالَّذِينَ هُم بِآيَاتِنَا يُؤْمِنُونَ
Барои мо дар дунё ва охират некӣ бинавис! Мо ба сӯи ту бозгаштаем». Гуфт: «Азоби худро ба ҳар кас, ки бихоҳам, мерасонам ва раҳмати ман ҳама чизро дар бар мегирад, Онро барои касоне, ки парҳезгорӣ мекунанд ва закот медиҳанд ва ба оёти Мо имон меоваранд, муқаррар хоҳам дошт,
157 الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الْأُمِّيَّ الَّذِي يَجِدُونَهُ مَكْتُوبًا عِندَهُمْ فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنجِيلِ يَأْمُرُهُم بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَاهُمْ عَنِ الْمُنكَرِ وَيُحِلُّ لَهُمُ الطَّيِّبَاتِ وَيُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ الْخَبَائِثَ وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالْأَغْلَالَ الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِمْ ۚ فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِي أُنزِلَ مَعَهُ ۙ أُولَٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ
онон, ки аз ин расул, ин паёмбари уммӣ, ки номашро дар Тавроту Инҷили худ навишта меёбанд, пайравӣ мекунанд — он кӣ ба некӣ фармонашон медиҳад ва аз ношоист бозашон медорад ва чизҳои покизаро бар онҳо ҳалол мекунад ва чизҳои нопокро ҳаром ва бори гаронашонро аз дӯшашон бармедорад ва банду занҷирашонро мекушояд. Пас касоне, ки ба ӯ имон оварданд ва ҳурматашро нигоҳ доштанд ва ёриаш карданд ва аз он китоб, ки ба ӯ нозил кардаем, пайравӣ карданд, наҷот ёфтагонанд!»
158 قُلْ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ إِلَيْكُمْ جَمِيعًا الَّذِي لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ يُحْيِي وَيُمِيتُ ۖ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ النَّبِيِّ الْأُمِّيِّ الَّذِي يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَكَلِمَاتِهِ وَاتَّبِعُوهُ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ
Бигӯ: «Эй мардум, ман фиристодаи Худо бар ҳамаи шумо ҳастам. Он Худое, ки фармонравоии осмонҳову замин аз они Ӯст ва ҳеҷ худое ғайри Ӯ нест. Зинда мекунад ва мемиронад. Пас ба Худо ва расули Ӯ — он паёмбари уммӣ, ки ба Худову калимоти Ӯ имон дорад, имон биёваред ва аз Ӯ пайравӣ кунед, бошад, ки ҳидоят шавед!»
159 وَمِن قَوْمِ مُوسَىٰ أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَبِهِ يَعْدِلُونَ
Гурӯҳе аз қавми Мӯсо ҳастанд, ки мардумро ба хақ роҳ менамоянд ва ба адолат рафтор мекунанд.
Тарҷума — Аль-Араф 157 Сураи Аль-Араф Оят 157 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : онон, ки аз ин расул, ин паёмбари уммӣ, ки номашро…
Сураи Оят 157/206 — Сураи Аль-Араф الأعراف (Meccan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль-Араф Гӯш кун, Сураи Аль-Араф Тарҷума, Сураи Аль-Араф mp3, Сураи Аль-Араф pdf. Оят 155–159. Ба Тоҷикӣ: Русский.
Mishary Rashid Alafasy
✓
Mahmoud Khalil Al-Husary
✓
Abdurrahman As-Sudais
✓
Mohamed Siddiq Al-Minshawi
✓
Abdul Basit Abdul Samad
✓
Ali Al-Hudhaify
✓
Ahmed ibn Ali al-Ajamy
✓
Abu Bakr Ash-Shaatree
✓
Muhammad Ayyoub
✓
Abdullah Basfar
✓
Abdullah Al-Juhani
✓
Maher Al Muaiqly
✓
