Сураи Ат-Таквир — Оят 2

1. Маънои калимаҳо:

— «انكدرت»: аз решаи «كدر» буда, маънои афтидан, пош хӯрдан ва пароканда шуданро дорад. Яъне ситорагон аз ҷои худ фурӯ рехта, пароканда мешаванд ва рӯшноии худро гум мекунанд.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол яке аз рӯйдодҳои бузурги рӯзи қиёматро баён мекунад: он гоҳ ки ситорагон аз осмон пош хӯрда, пароканда мешаванд ва нурҳои онҳо хомӯш мегардад. Ситорагоне, ки имрӯз бо рӯшноии худ осмонро оро медиҳанд ва роҳнамои мардуманд, дар он рӯз аз ҷои худ фурӯ мерезанд ва тобиши худро аз даст медиҳанд. Ин ҳодиса нишонаи он аст, ки низоми бузурги олам ба ҳам мехӯрад ва ҳама чиз ба фармони Парвардигор тағйир меёбад. Ҳамин тавр, одам бояд бидонад, ки ин дунёи бошаукӯҳ ва ситорагони дурахшон ҳамешагӣ нест, балки рӯзе ҳамаашон нест мешаванд ва танҳо Худои ягона боқӣ мемонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки дунё фониист ва ҳамаи зебоиҳои он рӯзе аз байн мераванд, пас бояд ба охират омода бошем.

— Ситорагону осмонҳо, ки ин қадар бузург ва пурқудратанд, ба фармони Худо итоат мекунанд; ин ба мо дарс медиҳад, ки мо ҳам ба Парвардигори худ итоат кунем.

— Ин оят дили инсонро ба ёди қиёмат ва ҳисобот наздик мекунад ва ӯро ба амалҳои нек тарғиб менамояд.

— Дохил шудан ба ислом ва пайравӣ аз Қуръон ба инсон оромиш ва роҳнамоии дурустро мебахшад, зеро Қуръон ҳақиқатро равшан баён мекунад ва ба сӯи некӯкорӣ ҳидоят менамояд.