Сураи Ат-Таквир — Оят 1

1. Маънои калимаҳо:

• كُوِّرَتْ: калимаи «таквир» дар луғат маънои печондан, ҷамъ кардан ва аз байн бурдани рӯшноиро дорад. Дар ин ҷо маънои он аст, ки офтоб печида шуда, нураш нест мегардад.

1. Тафсири оят:

Ин оят оғози тасвири рӯзи қиёмат аст. Худованд мефармояд, ки он гоҳ ки офтоб печида шавад ва рӯшноии он аз байн равад, ин аввалин нишонаи бузурги тағйири олам аст. Офтоб, ки ҳамеша манбаи нур ва гармӣ буд, дар он рӯз беравшанӣ ва беҳаракат мегардад. Ин ҳодиса ба оғози марҳилаи нав — марҳилаи ҳисобу китоб ва подоши амалҳо ишора мекунад. Ҳамин тавр, оят ба инсон ёдовар мешавад, ки ҳамаи ин нишонаҳои бузурги олам фонии ҳастанд ва танҳо Худои Таоло боқӣ ва тавоност.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамаи неъматҳои дунё, аз ҷумла офтоб, зудгузар ва фонианд ва бояд ба онҳо такя накунем.
• Ёдовар мешавад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳар кас бояд барои он рӯз омодагӣ бинад.
• Инсонро ба андеша водор мекунад, ки қудрати Худованд бар ҳама чиз бартар аст ва Ӯ метавонад офтобро низ печида, беравшан созад.
• Ин оят дилҳоро ба сӯи имон ва амали солеҳ мекашад, зеро фаҳмонад, ки дунёи фонӣ ҷои асосӣ нест ва ҳаёти ҷовидонӣ дар пеш аст.