Сураи Ат-Таквир — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «الْجِبَالُ»: кӯҳҳо.

— «سُيِّرَتْ»: ба ҳаракат дароварда шуданд, аз ҷои худ кӯчонида шуданд.

1. Тафсири оят:

Дар ин ояти карима Аллоҳи таъоло яке аз манзараҳои даҳшатноки рӯзи қиёматро баён мекунад: он гоҳ ки кӯҳҳои азиму устувор аз ҷои худ ҳаракат дода мешаванд ва кӯчонида мешаванд. Ин кӯҳҳое, ки инсонҳо онҳоро рамзи собитиву пойдорӣ медонанд, дар он рӯз мисли абри пароканда ва ғубори парешон мегарданд ва аз рӯи замин нест мешаванд. Ин ҳодиса баъд аз он ба амал меояд, ки офтоб печида мешавад ва ситорагон пароканда мегарданд. Ҳамаи ин тағйироти бузург нишонаи он аст, ки ин ҷаҳони фонӣ ба поён мерасад ва ҷаҳони ҷовидонӣ оғоз меёбад, то ҳар кас подоши аъмоли худро бинад.

1. Фавоиди оят:

— Ин оят ба инсон ёдовар мешавад, ки дунё бо ҳамаи бузургиву устувории зоҳирии худ фонӣ аст ва танҳо Аллоҳи таъоло боқӣ мемонад.

— Бовар ба рӯзи қиёмат инсонро ба амалҳои нек ва тақво ҳидоят мекунад, зеро медонад, ки ҳар амали хурду бузург ҳисоб мешавад.

— Ин оят дили инсонро ба ёди охират гарм мекунад ва ӯро аз ғуруру худписандӣ ва пайравӣ аз дунёи фонӣ бозмедорад.

— Қудрати бепоёни Аллоҳро нишон медиҳад, ки Ӯ метавонад кӯҳҳои азимро аз ҷои худ ҳаракат диҳад, пас ҳеҷ чиз дар назди Ӯ нотавон нест.

— Ин оят инсонро ба сӯи имон ва амали солеҳ тарғиб мекунад, то дар он рӯзи сахт ба наҷот ва раҳмати Аллоҳ умедвор бошад.