Сураи Аль-Фаджр — Оят 30

1. Маънои калимаҳо:

• وَادْخُلِي: ва дохил шав, ворид гард.
• جَنَّتِي: биҳишти Ман, боғи Ман.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи мукофоти бузургест, ки Худованди Мутаъол ба бандагони поки худ медиҳад. Ҳангоме ки рӯҳи инсон дар лаҳзаи марг ва ё дар рӯзи қиёмат ба сакина ва оромиш мерасад ва ба ваъдаҳои Худо бовар мекунад, ба ӯ хитоб мешавад: эй нафаси оромёфта ба зикри Худо ва имон ба Ӯ, ба сӯи Парвардигорат баргард, дар ҳоле ки ту аз Ӯ розӣ ҳастӣ ва Ӯ низ аз ту розӣ аст. Пас дар қатори бандагони солеҳи Худо ҷой гир ва бо онҳо ба биҳиште, ки барои онҳо омода кардаам, дохил шав. Ин оят нишонаи баландтарин дараҷаи қабул ва иззати банда дар назди Худост, ки баъд аз тамоми озмунҳои дунё, саранҷом ба ҷои абадӣ ва неъматҳои ҷовидонӣ мерасад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба муъмин умед мебахшад, ки сабру тоъати дунё саранҷом ба биҳишт ва ризои Худо мерасонад.
• Нишон медиҳад, ки оромии дил бо зикри Худо ва имон ба Ӯ ба даст меояд ва ин оромӣ сабаби саодати абадӣ мегардад.
• Муҳаббати Худоро нисбат ба бандагони солеҳ нишон медиҳад, ки Ӯ онҳоро ба ҷаннати худ даъват мекунад.
• Ба инсон таскин медиҳад, ки марг барои аҳли имон поёни неку аст, на фарҷом, ва баъд аз он ҳаёти ҷовидонӣ дар биҳишт интизор аст.
• Ин оят инсонро ба сӯи солеҳ шудан ва ҳамроҳ шудан бо некӯкорon тарғиб мекунад, зеро биҳишт ҷои онҳост.