Сураи Ар-Рум — Оят 41

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْفَسَادُ: Харобӣ, камшавии баракат, хушкиксолӣ, бемориҳо ва нооромиҳо.
• الْبَرِّ: Хушкӣ, биёбонҳо ва шаҳрҳои дур аз об.
• الْبَحْرِ: Баҳрҳо, соҳилҳо ва шаҳрҳои назди баҳру дарёҳо.
• كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ: Он чизе ки мардум бо дастҳои худ аз гуноҳу зулм ба даст овардаанд.
• لِيُذِيقَهُم: То бичашонад ба онҳо, яъне то ҷазои баъзе аъмолашонро бибинанд.
• لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ: Шояд онҳо аз гуноҳҳо тавба карда, ба сӯи Худо баргарданд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯи замин ва баҳрҳо харобӣ ва фасод пайдо шуд — монанди хушкиксолӣ, камшавии борон, зиёдшавии бемориҳо ва вабоҳо, паст шудани баракат, пайдо шудани фитнаҳо ва ғалабаи душман. Ҳамаи ин ба сабаби он гуноҳу зулмест, ки мардум бо дастҳои худ кардаанд. Худованди мутаъол ин фасодро зоҳир месозад, то мардум ҷазои баъзе аз аъмоли бади худро дар ҳамин дунё бичашанд, то шояд аз роҳи хатои худ баргарданд ва ба сӯи Ӯ тавба кунанд. Ҳадаф аз ин ҷазо нестӣ ва несту нобуд кардан нест, балки огоҳӣ ва ислоҳ аст, то мардум ислоҳ шаванд ва корҳояшон дуруст гардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки гуноҳ ва зулм сабаби пайдоиши харобию балоҳо дар ҷомеа мешавад, пас бояд аз гуноҳ парҳез кунем.
• Худованд мардумро дӯст медорад ва ба онҳо мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳангоми дидани балоҳо ба ҷои ноумедӣ ба сӯи Худо рӯ орем ва тавба кунем.
• Ислом дини ислоҳ ва раҳмат аст; ҳатто ҷазои дунёвӣ барои он аст, ки инсон ба роҳи дуруст баргардад ва дар охират наҷот ёбад.
• Ҳар кас бояд бидонад, ки аъмоли ӯ дар ҳаёти ӯ ва ҷомеа таъсир мегузорад, пас бояд некӯкор бошад ва аз бадӣ дурӣ ҷӯяд.