Сураи Ар-Рум — Оят 40

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• خَلَقَكُمْ: шуморо офарид.
• رَزَقَكُمْ: ба шумо ризқу рӯзӣ дод.
• يُمِيتُكُمْ: шуморо мемиранд.
• يُحْيِيكُمْ: шуморо зинда мегардонад (барои ҳисобу ҷазо).
• شُرَكَائِكُم: шарикону бутҳои шумо, ки онҳоро бо Худо шарик месозед.
• سُبْحَانَهُ: пок аст Ӯ аз ҳар айбу нуқсон.
• وَتَعَالَىٰ: ва баланд аст Ӯ аз он чи ба Ӯ нисбат медиҳанд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят бо далелҳои равшани худоӣ худро баён мекунад ва мефармояд: Аллоҳ он Зотест, ки шуморо аз нестӣ офарид, сипас ба шумо ризқу рӯзӣ ато кард, баъд шуморо мемиранд, ва дар охир шуморо аз қабрҳо зинда гардонад, то ки ҳисобу ҷазо бинед. Ин чор амал — офариниш, ризқдиҳӣ, мирондан ва зинда кардан — танҳо кори Аллоҳи ягона аст ва ҳеҷ кас дар он шарик нест.

Сипас Аллоҳи Таъоло аз мушрикон савол медиҳад: «Оё аз бутҳо ва шариконе, ки шумо ба ҷои Аллоҳ мепарастед, касе ҳаст, ки яке аз ин корҳоро анҷом диҳад?» Яъне оё бути шумо метавонад касеро биёфарад, рӯзӣ диҳад, бимиронад ё зинда кунад? Ҳаргиз не! Онҳо ба ин савол ҷавоб дода натавонистанд, зеро аз ин корҳо ягон чиро карда наметавонанд. Ин худи далели равшани беасосии ширку бутпарастӣ аст.

Дар охир Аллоҳи Таъоло мефармояд: «Пок ва баланд аст Ӯ аз он чи онҳо ба Ӯ шарик месозанд». Яъне Аллоҳ аз ҳар гуна шарику бутҳое, ки мушрикон ба Ӯ нисбат медиҳанд, пок ва бартар аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки танҳо Аллоҳро парастем, зеро танҳо Ӯ офаридгор, ризқдиҳанда, мироннда ва зиндакунанда аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки бутҳо ва шарикон ҳеҷ қудрате надоранд ва наметавонанд ягон кори Аллоҳро анҷом диҳанд.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки неъматҳои офариниш, ризқ, ҳаёт ва марг ҳама аз ҷониби Аллоҳи ягона аст ва бояд шукргузори Ӯ бошем.
• Ин оят исбот мекунад, ки Аллоҳ пок ва аз ҳар айбу нуқсон бартар аст ва ҳеҷ кас ба Ӯ шарик нест.
• Ин оят моро ба имон ба Аллоҳи ягона ва дурӣ аз ширку бутпарастӣ даъват мекунад, то ки дар дунё ва охират наҷот ёбем.