Сураи Ад-Духан — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «الْكِتَابِ»: Қуръони Карим.

— «الْمُبِينِ»: равшан, ошкор, возеҳ; яъне китобе, ки роҳи ҳақро равшан баён мекунад ва ҳалолу ҳаромро ошкор месозад.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба Қуръони равшану возеҳ қасам ёд мекунад. Ин китоб дар сухан ва маъно равшан аст: лафзаш фасеҳу балоғатнок, маънояш ҳаққу дуруст, роҳи ҳидоят ба сӯи ҳақро ба таври ошкор баён мекунад ва ҳеҷ ибҳоме дар он нест. Худо ба ин китоби мубин қасам мехӯрад, то азимату бузургии онро нишон диҳад ва диққати мардумро ба он ҷалб намояд. Қасами Худо ба Қуръон далели он аст, ки ин китоб бузургтарин нишонаи ҳидоят ва сарчашмаи равшании дилҳост. Қуръон китобест, ки ҳақро аз ботил, ҳалолро аз ҳаром ва роҳи ростpo аз гумроҳӣ ҷудо мекунад, ва ҳар касе ки ба он пайравӣ кунад, ба роҳи рост ҳидоят меёбад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Қуръон китоби равшану возеҳ аст; ҳар касе ки ба он рӯ оварад, роҳи ҳақро ба осонӣ меёбад.

— Худованди Мутаъол худаш ба ин китоб қасам ёд кардааст, ки ин бузургтарин эҳтиром ва азимат барои Қуръон аст.

— Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва равшанӣ аст; хондани он дилро нур медиҳад ва инсонро ба сӯи некӣ роҳнамоӣ мекунад.

— Пайравӣ аз Қуръон сабаби наҷот дар дунёву охират мегардад ва инсонро ба ҳақиқати ҳаёт ошно месозад.

— Ҳар мусулмон бояд Қуръонро бо диққат бихонад, дар маънояш андеша кунад ва ба аҳкоми он амал намояд, то аз равшании он баҳраманд шавад.